No Exit

NOΖΕΣΤΗ. Όχι αυτή η αφόρητη των 40 βαθμών, αλλά αυτή των 30, που σε ξεγελάει και νομίζεις πως ίσως αντέχεις και χωρίς κλιματισμό. Έβαλα το σακάκι μου και μπήκα μέσα. Ήταν όλοι εκεί. Όλα τα μάτια στραμμένα, περίμεναν εμένα. Χαιρέτησα. Υπήρχε μια θέση κενή, προχώρησα, κάποιος έβηξε, κανείς δε γύρισε να τον κοιτάξει, όλοι σαν να κρέμονταν από μένα… Κάθισα. Κοίταξα το ρολόι, είχα ακόμη λίγη ώρα στη διάθεση μου. Έπρεπε να περιμένω.

Έβγαλα από την τσάντα το σημειωματάριο και το στυλό μου. Δεν είχα σημειώσει τίποτα περισσότερο από την ώρα που το είχα μάθει. Το άνοιξα παρόλαυτά και έκανα πως κάτι κοιτούσα. Άρχισα να ιδρώνω. Έβγαλα το σακάκι. Κοίταξα γύρω μου, τα μάτια ακόμη πάνω μου. Αισθάνθηκα για λίγο σαν ηθοποιός θεάτρου. Κάθε μου κίνηση και ένα νόημα, κάθε μου λέξη και μια φυγή. Συνειρμικά σε θυμήθηκα. Στην Επίδαυρο σε είδα τελευταία φορά. Με κοίταξες (Με νόημα; Ποτέ δεν έμαθα…), χαμογέλασες και κάτι του ψιθύρισες. Αμέσως σηκώθηκε, σε τράβηξε κοντά του και εσύ τον αγκάλιασες. Είδα στον καρπό σου το ρολόι που σου είχα αγοράσει…

Ρολόι! Είναι ώρα! Νοήματα από το βοηθό, ανοίγω το σημειωματάριο μου, 5,4,3,2, (σιωπή):

«Κυρίες και Κύριοι, τα αποτελέσματα των exit poll δεν επεφύλασσαν εκπλήξεις…»

Advertisements

Leave your Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s