Ο Μέτοικος και η Συμμετρία – Τεύκρος Μιχαηλίδης

metoikosΟ Μιχαηλίδης σχεδόν πάντα στα μυθιστορήματα του, επιλέγει ένα κεντρικό μαθηματικό θέμα ή πρόβλημα και γύρω του χτίζει την πλοκή, βασισμένος και σε αληθινά ιστορικά γεγονότα της εποχής. Στο παρόν λοιπόν επιλέγει τη συμμετρία, μια ιδιότητα παρούσα παντού στη φύση, μια ιδιότητα που αν πάψει να υπάρχει, αρχίζει η καταστροφή…

Βρισκόμαστε περίπου στα 1973-74 στο Παρίσι. Κεντρικός ήρωας ο Δημήτρης Αποστολίδης, θυρωρός θεάτρου, τον οποίο ο αφηγητής συναντά σε διάφορα μέρη, πριν αποφασίσει να του μιλήσει από κοντά και να μάθει την ιστορία του. Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο ασήμαντος φαινομενικά ανθρωπάκος που συζητά με τον κορυφαίο μαθηματικό της Γαλλίας -και ίσως έναν από τους κορυφαίους στον κόσμο- Αλεξάντρ Γκρόθεντικ;

Ταξιδεύουμε χωροχρονικά από το Αντάπαζαρ της Μικράς Ασίας, στην Ιταλία στα χρόνια του μεσοπολέμου, στην Ισπανία του Εμφυλίου και καταλήγουμε και πάλι από κει που ξεκινήσαμε, στη Γαλλία της Κατοχής. Γνωριζόμαστε με κορυφαίους μαθηματικούς της εποχής όπως τον Γκρόθεντικ, το κίνημα των Μπουρμπακί (ναι, είναι ελληνικό το όνομα, θα μάθετε το γιατί!), τις περιβόητες Πατημασιές στην Άμμο, δηλαδή τις επτά διαφορετικές κατηγορίες ευθύγραμμων μετασχηματισμών και τέλος τον αγαπημένο μου χαράκτη, ειδικό της συμμετρίας και ταλαντούχο μαθηματικό (χωρίς να το πιστεύει ή να το αποδέχεται) Μαουρίτς Κορνέλις Έσερ ή αλλιώς Μώκι.

 (…) «Ξέρεις γιατί ερωτεύονται οι άνθρωποι;» του είπε μια μέρα ο Δημήτρης, που εκείνη την εποχή οι μόνες του γνώσεις σχετικά με τον έρωτα ήταν θεωρητικές, αντλημένες από τα βιβλία που καταβρόχθιζε όποτε του δινόταν η ευκαιρία. «Το γράφει στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, ένα από τα αρχαία κείμενα που μου δίνει κατά καιρούς να διαβάζω η σινιόρα Σάντρα, η δασκάλα που μου έμαθε Ιταλικά. Λέει λοιπόν εκεί μέσα πως τον παλιό καιρό οι άνθρωποι δεν ήταν χωρισμένοι σε άντρες και γυναίκες, αλλά ήταν ενιαία σώματα, αντρικό από τη μια μεριά και γυναικείο από την άλλη. Τα ανδρόγυνα αυτά σώματα ήταν απόλυτα συμμετρικά, το αρσενικό ήταν το συμμετρικό του θηλυκού και αντίστροφα. Κάποτε ο Δίας αποφάσισε να χωρίσει τα σώματα και έφτιαξε άντρες και γυναίκες. Έτσι γεννήθηκε ο Έρωτας: είναι η ανάγκη του κάθε ανθρώπου να ανακαλύψει το συμμετρικό του και να ενωθεί ξανά με αυτό» (…)

Εκδόσεις Πόλις. Βαθμολογία 7/10

Τα Τέσσερα Χρώματα του Καλοκαιριού – Τεύκρος Μιχαηλίδης

Ο Μιχαηλίδης σε κάτι που δε μας έχει συνηθίσει, ένα ερωτικό μυθιστόρημα με ολίγον από μαθηματικά όπως πάντα, εύπεπτο (αγαπημένη λέξη του φίλου μου Χάρη), ότι πρέπει για αυτούς που σχεδιάζουν διακοπές δηλαδή τώρα το Σεπτέμβρη. Διαδραματίζεται βασικά στη Σέριφο και μέσα από μια ερωτική ιστορία με αντικείμενο του πόθου την αινιγματική Ερνεστίν, μαθαίνουμε και για την προσπάθεια επίλυσης του γνωστού μαθηματικού γρίφου «πόσα χρώματα χρειαζόμαστε για να χρωματίσουμε έναν χάρτη;» Γενικά μου άρεσε.

(…) Ο πανδαμάτωρ χρόνος… Μια ωραία έκφραση που επινόησαν οι αρχαίου για να δίνουν ελπίδα στους απελπισμένους. Λόγια! Ο χρόνος δεν είναι παρά το βασανιστικό πλαίσιο που επιτρέπει στον αληθινό πόνο να επαναλαμβάνεται κάθε μέρα και πιο αβάστακτος, κάθε μέρα και πιο αδυσώπητος. Ούτε μια μέρα δεν πέρασε που να μην ξυπνήσω με την απουσία της Ερνεστίν να μου δαγκώνει την ψυχή, ούτε μια νύχτα δεν έπεσα να κοιμηθώ χωρίς τα οράματα εκείνου του καλοκαιριού να έρθουν ξανά να με στοιχειώσουν. Επέζησα. Αν αυτό εννοούν όσοι μιλούν για τον πανδαμάτορα, εντάξει! Επέζησα. Δεν σταμάτησα να ανταποκρίνομαι στις στοιχειώδεις ανάγκες του σώματός μου, που συνέχισα να το περιφέρω χωρίς σκοπό στους διάφορους τόπους που η δουλειά μου, το μόνο μου αποκούμπι, απαιτούσε. (…)

Εκδόσεις Πόλις. Βαθμολογία: 7/10