Δρόμου Δρώμενα – Κώστας Πατίνιος

patiniosΔΕΝ έχω πάρα πολλούς φίλους στο Facebook. Το 95% τους γνωρίζω προσωπικά και με το υπόλοιπο 5% σίγουρα κάτι μας δένει, κάτι περισσότερο εννοώ από έναν κοινό φίλο. Τον Κώστα τον γνώρισα από τις δημοσιεύσεις φίλων στο Facebook και μέτρησα τα κοινά μας: Φίλος φίλου μου (ένα, και να προσθέσω εδώ πως το Φίλος Φίλου ΔΕΝ είναι κυπριακό όνομα 🙂 ), πολύ γνωστός (μπα…) δρομέας (δύο) και Μαραθωνοδρόμος (ούτε που πλησίαζα τότε, τώρα οριακά) στην Κύπρο (τρία), ίσως από τους πιο γνωστούς εν ενεργεία (πολύ μακριά, άπιαστα μακριά, πωπω πόσο μακριά), ο οποίος διατηρούσε blog (τέσσερα) και παράλληλα είχε εκδώσει βιβλία (τότε όχι, αλλά ήλπιζα) με διηγήματα και ποιήματα. Αποφάσισα λοιπόν να του κάνω αίτημα φιλίας, το οποίο για καλή μου τύχη αποδέχθηκε αμέσως.

Αυτό έγινε πριν από ενάμιση χρόνο περίπου. Έκτοτε συνομιλήσαμε αρκετές φορές για τα κοινά μας ενδιαφέροντα και πρόσφατα του ζήτησα συμβουλές ενόψει του πρώτου μου Μαραθωνίου. Πριν λίγες μέρες είχα επιτέλους τη μεγάλη χαρά να τον γνωρίσω δια ζώσης στην παρουσίαση του βιβλίου μου στη Λευκωσία. Φέρνοντας ο Κώστας το βιβλίο μου να του το υπογράψω, μου χάρισε δύο δικά του. Αποφάσισα να ξεκινήσω με το πρώτο βιβλίο του, που διάβασα πως είναι συλλογή διηγημάτων, γιατί σκέφτηκα πως θα ταιριάξει με τον τρόπο που διαβάζω, δηλαδή κάθε βράδυ καμιά δεκαριά σελίδες πριν κοιμηθώ. Δεν τα υπολόγισα όμως σωστά, γιατί αποδείχτηκε δύσκολο, ακατόρθωτο, να σταματήσω στη μια ιστορία και έτσι το τέλειωσα σε 2 βραδιές.

(…) Είναι ωραίο να γνωρίζεις την πόλη σου τρέχοντας. Αυτούς τους δρόμους τους περπάτησα, τους πέρασα με το αυτοκίνητο, ακόμα και με ποδήλατο, μόνος αλλά και με παρέα. Σαν όμως τρέχω, όλα μου μοιάζουν αλλιώτικα… Όλα είναι πιο μαγικά, δεν έχουν την στατικότητα που έχουν, όταν τα βλέπεις περπατώντας, ούτε την ταχύτητα, όταν τα προσπερνάς με το αυτοκίνητο.

Είναι ενοχλητικό να μην μπορώ ποτέ να ολοκληρώσω τον κύκλο της πόλης, να τρέξω γύρω από τα ενετικά τείχη, να κάνω το γύρο της τάφρου. Είναι ενοχλητικό να συμβιβάζομαι μόνο με τη μισή, αφήνοντας την άλλη για μίαν άλλη μέρα, όταν θα περάσω από το οδόφραγμα, για να τρέξω στην άλλη μισή, που έχει το ίδιο όνομα, τον ίδιο αέρα, το ίδιο αποχετευτικό σύστημα, αγκαλιάζεται από τα ίδια τείχη, αλλά… κουβαλά αυτό το μεγάλο «αλλά» σαν κατάρα στην πλάτη της. (…)

Οι δρομείς θα αναγνωρίσουν στις σελίδες του πολλές δικές τους σκέψεις και είναι ωραίο το συναίσθημα να ξέρεις πως, αν και το τρέξιμο είναι ένα κατεξοχήν μοναχικό αγώνισμα, τελικά δεν είμαστε μόνοι.

(…) Ρώτησα πριν από πολλά χρόνια έναν πενηντάρη δρομέα γιατί τρέχει. Αυτός χαμογέλασε και μου είπε να ξεκινήσω να τρέχω και θα μάθω την απάντηση. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, μόλις τερμάτισα σ’ ένα μαραθώνιο με ρώτησε ένας νεαρός γιατί τρέχω. Χαμογέλασα και του είπα να ξεκινήσει να τρέχει και θα μάθει την απάντηση. Κάποιες απαντήσεις δίνονται μόνο στο δρόμο… (…)

Στον επίλογο του βιβλίου, διαβάζω για κάποιες δεύτερες σκέψεις του Κώστα, για το αν έκανε καλά που έβαλε μόνο την άποψη του δρομέα στο βιβλίο του και για το αν θα έπρεπε να αναφερθεί στο πώς ένιωθε η οικογένεια και οι οικείοι του. Διαφωνώ. Ο Κώστας δεν είναι ιστορικός. Δεν περιγράφει ιστορικά γεγονότα ώστε να προσπαθήσει να είναι όσο πιο αντικειμενικός και σφαιρικός. Ο Κώστας είναι καταρχήν δρομέας και μετά συγγραφέας. Διαβάζοντας το βιβλίο του ήθελα να διαβάσω τις δικές του σκέψεις. Αν θέλει κάποιος άλλος να γράψει κάτι, ας γράψει ένα δικό του βιβλίο, για παράδειγμα με τίτλο «Πώς είναι η ζωή δίπλα σε έναν δρομέα» ή ακόμα και «Τι σκέφτομαι όταν εσύ τρέχεις». Πιστεύω δε, πως θα έχει μεγάλη επιτυχία ένα τέτοιο βιβλίο, γιατί μη γελιόμαστε, το target group του είναι σαφώς μεγαλύτερο. 😉

Εκδόσεις Αρμίδα. Βαθμολογία 7/10

 

Στυλιανή Χ, Εγκλήματα και Τιμωρία – Στέφανος Ευαγγελίδης

stillouXΑΝ και καταλαβαίνω πως μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί «και μένα τι με νοιάζει η ιστορία μιας κύπριας που απαγχονίστηκε;», διαβάζοντας το, έτσι ακριβώς όπως επέλεξε ο Ευαγγελίδης να το αποδώσει με τη μορφή ντοκιμαντέρ, σε κερδίζει απόλυτα και σε προκαλεί να το διαβάσεις απνευστί.

Αναφέρεται στην αληθινή ιστορία της Στυλιανής ή -όπως την ήξεραν όλοι, της Στυλλούς- η οποία φεύγει από το Ριζοκάρπασο το 1953 και πάει να ζήσει στο Λονδίνο με το γιο της, την ξένη νύφη της και τα τρία εγγόνια της. Το 1954 οδηγείται στην αγχόνη με την κατηγορία της δολοφονίας της νύφης της. Το αρνήθηκε μέχρι και την τελευταία στιγμή.

Μαρτυρίες, καταθέσεις, η δίκη, βιογραφίες των δήμιων της, το Ριζοκάρπασο, το Κυπριακό, η Βουλή των Κοινοτήτων, οι τελευταίες τις μέρες και οι επιστολές προς τα παιδιά της, η θανατική ποινή, η εκτέλεση της… Αδικήθηκε τελικά η Στυλλού ή όχι;

Μου άρεσε πάρα πολύ. Το διάβασα μέσα σε δύο ώρες και ένιωσα λες και έβλεπα ταινία. Εξαιρετική απόδοση από ένα νέο συγγραφέα και δικηγόρο, ο οποίος ανακάλυψε αυτή την ιστορία όταν έκανε μια έρευνα για τους Δήμιους και τις θανατικές καταδίκες.

(…) Τη γυναίκα μου την είδα για τελευταία φορά ζωντανή την Τετάρτη 28 Ιουλίου, 1954. Ήταν περίπου οχτώμιση το βράδυ και στεκόταν στην πόρτα μαζί με τα παιδιά και με ξεπροβόδιζαν όταν έφευγα για τη δουλειά. Στο σπίτι επέστρεψα περίπου στις τρείς τα ξημερώματα, όπου είδα την αστυνομία και πληροφορήθηκα το θάνατο της γυναίκας μου.

Η γυναίκα μου θα έκλεινε τα 37 της χρόνια στις 24 Αυγούστου του 1954, Παντρευτήκαμε το 1942.

Σταύρος Χριστοφής (…)

Εκδόσεις Αρμίδα. Βαθμολογία 9/10

Τρίαθλο Να το Λατρέψεις είναι Εύκολο – Χρίστος Χρίστου

triathlochristouΟ παιδικός μου φίλος Χάρης Ιωαννίδης μου έχει επιτρέψει -μετά από πολλές παρακλήσεις που έφτασαν και σε εκβιασμούς κάποιες φορές- να τον συμβουλεύω και να του λέω τη γνώμη μου πού και πού για εκδόσεις βιβλίων που έχει ή που σκέφτεται να αναλάβει. Έτσι, στα μέσα του καλοκαιριού είχα διαβάσει ένα πρώτο πρόχειρο του βιβλίου του Χρίστου και είχα κληθεί να πω την γνώμη μου. Μόλις τώρα έλαβα στα χέρια μου τη (δεύτερη) έκδοση του βιβλίου και έτσι μπορώ επιτέλους να δημοσιοποιήσω τι του είπα τότε.

Το εντυπωσιακό είναι το εξής: Κατορθώνει με το βιβλίο αυτό να δώσει κίνητρο ενασχόλησης με τον αθλητισμό ακόμη και σε κόσμο που δεν έχει καμία σχέση με αυτόν. Αυτή την αίσθηση πήρα. Ένα ξεσήκωμα που λέμε. Προσωπικά δε, και χωρίς να έχω ιδιαίτερη σχέση με τον αθλητισμό παρά μόνο να τρέχω περιστασιακά μεγάλες αποστάσεις και να παίζω κανένα μπασκετάκι, με έκανε να αγαπήσω το τρίαθλο, να θέλω να μάθω περισσότερα για το άθλημα, να μετανιώνω που δεν είμαι ερασιτέχνης τριαθλητής και να σκεφτώ πως ποτέ δεν είναι αργά να αρχίσω. Νομίζω πως κάτι τέτοιο είχε στο μυαλό του ο Χρίστου όταν το έγραφε και τουλάχιστον κατ’ αυτή την έννοια πρέπει να αισθάνεται πολύ υπερήφανος.

Με αληθινά παραδείγματα από τη ζωή του ως αθλητής, μας δίνει τις αρχές της άσκησης και της διατροφής, περιγράφει τα τρία αθλήματα (κολύμπι, ποδήλατο, τρέξιμο) ξεχωριστά αλλά και το πώς ο συνδυασμός τους εξάγει το τέλειο αποτέλεσμα, μας μιλάει για την ψυχολογία πριν από την προπόνηση αλλά και τους αγώνες και μας αποκαλύπτει όλα τα μυστικά που έμαθε (και έπαθε) ο ίδιος μέσα από τριανταπέντε χρόνια άσκησης και αγώνων. Συμβουλές, προπονητικό πρόγραμμα για κάθε άθλημα αντοχής, ιστορικές αναδρομές, σύνδεσμοι στο διαδίκτυο και γενικά… όλα όσα χρειάζεται ο αναγνώστης για να το λατρέψει.

Αν και ειδικού περιεχομένου, απευθύνεται σε ευρύ κοινό. Διαβάστε το και θα αλλάξετε τρόπο ζωής.

Θα μπορούσα να παραθέσω αρκετά κομμάτια του βιβλίου, επέλεξα όμως κάτι από τον πρόλογο του Πάνου Ιωαννίδη, γιατί νομίζω πως συνοψίζει με πολύ καλύτερο τρόπο, αυτά που ήθελα παραπάνω να σας πω.

(…) Προσωπικές εμπειρίες, δραματικές, ιλαρές και συγκινητικές, κάποτε ξεκαρδιστικές, όμορφες παραστατικές φωτογραφίες, παραπομπές σε βίντεο και πλούσια γραφικά διανθίζουν αυτό το λιτά και γλαφυρά γραμμένο βιβλίο, που το διάβασα απνευστί, μη θέλοντας να τελειώσει και που με φόρτωσε με μεταμέλεια γιατί μετά την εφηβεία εγκατέλειψα τον κλασικό αθλητισμό και στερήθηκα τις συγκινήσεις, τις χαρμολύπες και τα ευεργετικά αποτελέσματα που φέρνει η διά βίου άθληση.

Αν διάβαζα το βιβλίο του Χρίστου Χρίστου στα δεκαοχτώ μου, ίσως… (…)

Εκδόσεις Αρμίδα. Βαθμολογία 8/10

Update: 1 χρόνο και 3 μήνες μετά τη δημοσίευση αυτής της παρουσίασης, ολοκλήρωσα επιτυχώς τον πρώτο μου αγώνα τριάθλου. Τελικά όντως, ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσεις! Όπως μου είπε και ο ίδιος ο συγγραφέας όταν επικοινώνησα για να τον ευχαριστήσω που με παρακίνησε με το βιβλίο του: “Εγώ σε ευχαριστώ, που είσαι ακόμα ένας από αυτούς που σηκώθηκαν από τον καναπέ, κάτι που δίνει νόημα και σκοπό στην ύπαρξη του βιβλίου”.

🙂