Θεοί

Είμαι χθες το απόγευμα και διαβάζω με τα παιδιά. Κάτι μου λέει ο ένας για τους νεολιθικούς οικισμούς στην Ιστορία, ενώ ο άλλος τρίβει πάνω στην κουβέρτα ένα μπαλόνι, για να μου δείξει ένα πείραμα που έκαναν στη Φυσική.

Κι εγώ χασκογελώ.

Άμα με δει κανείς τώρα θα νομίζει ότι έπαθα κανένα μίνι εγκεφαλικό.

Αντί ν’ ακούω τι μου λένε, προσέχω τα λακάκια στα μάγουλά τους. Κοιτάζω τις βλεφαρίδες τους… Τις φύτρες στα μαλλιά τους, ίδιες με τις δικές μου. Ίδιες με του πατέρα μου. Παρατηρώ στον λαιμό τους πώς ανεβοκατεβαίνει το μήλο του Αδάμ όση ώρα μού μιλάνε. Τις κινήσεις τους… Πώς λυγίζουν τον κορμό τους, πώς πιάνουν το μολύβι, πώς κάθονται πάνω στο ένα πόδι…

Πότε μεγάλωσαν; Πότε έγιναν πλάσματα; Πότε ήταν που τρέμαμε μη μας πέσουν απ’ το χέρι; Πότε ήταν μέσα στην κοιλιά σου; Πότε θα φύγουν απ’ το σπίτι και θα μείνουμε πάλι οι δυο μας, Αγγελική;

Πότε;

Πώς;

Εμείς τα κάναμε αυτά; Δικό μας δημιούργημα είναι; Αλήθεια; Και μετά μου λες πως δεν είμαστε Θεοί…

«Είδατε τις τραγικές εικόνες στην τηλεόραση; Θυμάστε πού ήμασταν εμείς πριν τρεις εβδομάδες;»

«Ναι, μπαμπά… Όλοι γι’ αυτό μιλούσαν στο σχολείο! Θα τη φτιάξουν ξανά;»

«Ναι… Η μαμά λέει πως θα πάρει λίγο καιρό, αλλά θα τη φτιάξουν. Και λέει πως μπορεί να μην την κάνουν ολόιδια, γιατί ο κόσμος πρέπει να θυμάται αυτή τη μέρα, αλλά θα τη φτιάξουν…»

«Φαντάζεσαι να είχαμε όλη η οικογένεια υπερδυνάμεις, όπως στην ταινία που βλέπαμε χθες; Θα πετούσαμε τώρα εκεί όλοι μαζί και θα τη φτιάχναμε!»

Και μετά μου λες πως δεν είμαστε Θεοί…

Advertisements

45

– Και για πες, μπαμπά, γιατί χαίρεσαι τόσο πολύ σήμερα;

– Αφού ξέρεις…

– Ναι, είναι τα γενέθλιά σου, το ξέρω, απλώς γιατί ΤΟΣΟ πολύ;

– Ε, δεν έχω και γιορτή, οπότε…

– Μα χαίρεσαι που μεγαλώνεις;

– Να σου πω την αλήθεια, αυτό είναι το λίγο στενάχωρο της υπόθεσης…

– Τότε; Επειδή θα πάρεις δώρα;

– Ναι! Η αλήθεια είναι πως τα δώρα μου αρέσουν και τα θέλω ακόμα και σήμερα. Δεν είμαι από αυτούς που θα σου πουν ότι μεγάλωσα και δε θέλω πια δώρα και πάρτι και τέτοια, αλλά είναι και ακόμα ένας λόγος: Μου αρέσει που θα μου ευχηθεί σήμερα το κάθε καρυδιάς καρύδι!

– Το ποιο;

– Εννοώ που θα με θυμηθούν όλοι, παλιοί συμμαθητές, φίλοι που χαθήκαμε, άγνωστοι στο Facebook που δεν έχουμε ιδωθεί ποτέ, συγγενείς από την Κύπρο… Μου αρέσει πάρα πολύ αυτός ο χαμός από ευχές, μέσω sms, Facebook, τηλεφώνου αλλά κυρίως, δια ζώσης.

– Δια… τι;

– Από κοντά, ρε! Από κοντά! Έλα να με αγκαλιάσεις τώρα και ασ’ τα λόγια!

Παιχνίδια εστιατορίου

Είστε καλεσμένοι έξω για φαγητό ή απλώς μπαίνετε πεινασμένοι στο πρώτο εστιατόριο που βλέπετε μπροστά σας, το οποίο δεν το λες και kids friendly. Δεν έχει αυλή ή κάποιο χώρο να παίξουν τα παιδιά, δεν έχει χαρτιά και πολύχρωμα μολύβια να σχεδιάσουν, ούτε παιχνιδοκονσόλες. Αυτά το μόνο που θέλουν είναι να φάνε γρήγορα και να φύγουν, αλλά έχει πολύ κόσμο και το φαγητό σίγουρα θα καθυστερήσει. Ποια είναι η λύση, πέραν της εύκολης και προφανούς, δηλαδή το να τους δώσεις το κινητό σου να παίξουν; Μα τα παιχνίδια εστιατορίου! Μετά την τεράστια (!) επιτυχία που είχαν τα παιχνίδια αυτοκινήτου, σκέφτηκα να σας μεταφέρω και αυτή την εμπειρία μου. Ξεκινάμε!

  • Τι ώρα τρώμε;

Μόλις φύγει ο σερβιτόρος, βγάζετε το κινητό σας, τους δείχνετε την ώρα και τους λέτε να στοιχηματίσουν πότε θα έρθει το κάθε πιάτο, ξεκινώντας μάλιστα από το νερό και το κουβέρ. Το παιχνίδι μπορεί να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρον αν συμμετέχουν και τα φαγητά από τα διπλανά τραπέζια, οπότε θα αρχίσουν προφανώς και τα «οι δίπλα ήρθαν 5’ πιο μετά από μας, αλλά σ’ αυτούς έφεραν ήδη τις πατάτες!» κ.ο.κ.

  • Τι δουλειά κάνει;

Πάω στοίχημα ότι έχετε δει κάτι ανάλογο σε αμερικανικές ταινίες. Κοιτάζετε διακριτικά τα διπλανά τραπέζια – ή αν είστε τυχεροί και κάθεστε σε καμιά ωραία περατζάδα, κάνετε το ίδιο με τους περαστικούς. Αφού παρατηρήσετε τα άτομα για λίγα δευτερόλεπτα, λέτε τι επάγγελμα πιστεύετε ότι κάνουν. Προσοχή, όμως! Δε θα έχει κανένα ενδιαφέρον το να πείτε π.χ. ότι ο ευθυτενής μεσήλικας δίπλα είναι γιατρός. Μπορείτε αντίθετα να πείτε ότι είναι ορθοπεδικός χειρουργός, ο οποίος μόλις τελείωσε την επέμβαση στον δεξί μηνίσκο του Τοροσίδη και έτρεχε να προλάβει το ραντεβού για φαγητό που είχε με την κόρη του, όπου θα της ανακοινώσει ότι με τα λεφτά που πήρε, θα την πάει ταξίδι στην Ντίσνεϊλαντ! Ή, αν δείτε μια κυρία να μιλάει συνεχώς στο κινητό της, μπορείτε να πείτε ότι δουλεύει στο χρηματιστήριο και προσπαθεί να κλείσει μια συμφωνία εκατομμυρίων στο μακρινό Τόκιο, οπότε το πιθανότερο είναι μετά να σας ρωτήσουν «και τι είναι το χρηματιστήριο», εσείς να απαντήσετε «μια φούσκα, αγάπη μου» και να ξεκινήσει από κει και πέρα μια ωραιότατη κουβέντα του στυλ «και πώς γίνεται κάποιος να δουλεύει σε μια φούσκα;» ή «όταν λες φούσκα, μπαμπά, εννοείς σαν τσιχλόφουσκα;» κι άλλα τέτοια ωραία. Γενικά πάντως, σκαρφιστείτε ευφάνταστα επαγγέλματα και πλάστε μια ιστορία για το πριν και το μετά των «ηθοποιών» σας. Αφότου πείτε δυο τρεις τέτοιες ιστοριούλες, δώστε τον λόγο στα παιδιά σας και… απολαύστε φαντασία!

  • Τι έχει μέσα;

Κοιτάζετε τα φαγητά στα διπλανά τραπέζια και προσπαθείτε να βρείτε τη συνταγή. Είναι πολύ ωραίο και εύκολο παιχνίδι ειδικά αν π.χ. βρεθείτε σε κανένα Ιταλικό εστιατόριο με πίτσες και μακαρονάδες, ή αν περιγράψετε σαλάτες, όπου αρχίζουν τα παιδιά να κάνουν γκριμάτσες και να ονομάζουν όλα αυτά τα λαχανικά που δεν τρώνε και στο τέλος τούς αποκαλύπτετε εσείς χαιρέκακα ότι στην μπολονέζ τους είχε μέσα και κρεμμύδι και ντομάτα και καρότο και σκόρδο και θυμάρι και δάφνη και κανέλα και χίλια δυο άλλα ζαρζαβατικά! Προσοχή, αυτό το τελευταίο παιχνίδι, δεν το προτείνω σε παιδιά μίζερα με το φαγητό, που έτσι κι αλλιώς σας βγάζουν τη ψυχή να τα ταΐσετε, γιατί τότε είναι που δε θα ξαναφάνε τίποτα!

Και από έναν γύρο να παίξετε το κάθε παιχνίδι, σίγουρα τουλάχιστον θα έχουν έρθει τα κουβέρ και καμιά μερίδα πατάτες ή κανένα ορεκτικό, οπότε θα μπορέσετε να ξεγελάσετε λίγο την πείνα των παιδιών. Υπομονή να έχετε και… Καλή σας όρεξη!

(Σημείωση: Υπάρχουν και τα παιχνίδια «Μα πότε επιτέλους θα έρθει ο σερβιτόρος να παραγγείλουμε;», το «Πόση ώρα κάνει να έρθει ο λογαριασμός;», καθώς και το «Μα είναι δυνατόν να καπνίζουν εδώ μέσα!» αλλά λέω αυτά να μην τα παίξουμε σήμερα.)

 

Το σύνδρομο του «ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΟΥ»

Θυμάμαι πως στα σχολικά χρόνια είχα πιο μεγάλο άγχος όταν ήμουν πολύ καλά διαβασμένος, παρά τα όσα μου έλεγαν οι γονείς και οι δάσκαλοί μου, πως μόνο το διάβασμα διώχνει το άγχος. Νομίζω δε, πως αυτός ήταν και ένας βασικός λόγος που πετύχαινα σχεδόν σε όλες τις εξετάσεις, σχολείου και Πανεπιστημίων: Είχα διαβάσει καλά μεν, αλλά όχι τέλεια. Δεν τα ήξερα όλα δηλαδή, οπότε το να δω κάτι που δεν ήξερα σε ένα διαγώνισμα, ήταν κάτι το φυσιολογικό. Μια δυο φορές που ήμουν σούπερ διαβασμένος και μου έπεσε θέμα που δεν ήξερα, πιο πολύ χρόνο έχανα για να διαχειριστώ τον πανικό μου, «και πώς γίνεται να μην το ξέρω;», «πού ήταν αυτό γραμμένο;», «μήπως ήταν εκτός θέματος;» κτλ κτλ, παρά στο ίδιο το πρόβλημα.

Ε λοιπόν, το ίδιο μού συμβαίνει και τώρα, όταν θέλουν να μου πάρουν συνέντευξη για το βιβλίο μου! Το βιβλίο μου, προφανώς και το ξέρω απέξω κι ανακατωτά. Το ξέρω αν μου το διαβάσεις από την ανάποδη -σαν εκείνους τους δίσκους βινυλίου που μας έλεγαν (!) πως έτσι ακούγονται κρυμμένα σατανιστικά μηνύματα- ξέρω το πριν και το μετά, ξέρω κάθε του λέξη, ξέρω κάθε του σημείο στίξης. Κι όμως τρέμω μην τυχόν με ρωτήσουν κάτι που δεν αναγνωρίζω ή δε θυμάμαι! Αρχίζω τα «και… θα μιλήσουμε μόνο για το βιβλίο;», «θα είναι ελεύθερη κουβέντα;», «μήπως έχετε τις ερωτήσεις να μου τις στείλετε;» και λίγο πριν τη συνέντευξη, τα συμπτώματα μεγεθύνονται: οι επισκέψεις στην τουαλέτα γίνονται συχνότερες, μικρή εφίδρωση, και βεβαίως καρδιοχτύπι ίδιο με του «Αντωνιάδης! Σήκω να πεις μάθημα!»

Ώσπου ως δια μαγείας, όλα εξαφανίζονται τη στιγμή που ξεκινάω να μιλάω.

Χαλάλι!

Ποιες 4 ερωτήσεις ΔΕΝ κάνουμε ποτέ σε έναν συγγραφέα που μόλις κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο

1) Πώς πάει το βιβλίο;

Καταλαβαίνετε πως δεν μπορεί να υπάρχει άλλη απάντηση εκτός από ένα τυπικό «καλά», ίδιο με αυτό που απαντούμε όταν μας ρωτάει κάποιος «τι κάνεις;», εκτός αν νομίζετε πως είμαστε συνεχώς συνδεδεμένοι online με τα λογιστήρια και τις αποθήκες των βιβλιοπωλείων. Κάθε τέλος έτους -και αν!- γίνεται εκκαθάριση, οπότε και ενημερωνόμαστε σχετικά. Μέχρι τότε, πάει «καλά».

2) Πόσα πούλησε το προηγούμενο βιβλίο;

Τζιζ! Η ερώτηση είναι αντίστοιχη με το να ρωτήσουμε μια γυναίκα την ηλικία της. Οι πιτσιρίκες, δηλαδή οι συγγραφείς που έχουν πουλήσει μερικές χιλιάδες βιβλία, θα απαντήσουν αμέσως και θα πουν και την αλήθεια. Οι καλοδιατηρημένες, δηλαδή οι συγγραφείς που προχώρησαν σε δεύτερη έκδοση, θα παίξουν λίγο μαζί σου, θα σε ρωτήσουν «και πόσο νομίζεις εσύ ότι πούλησε;» και μετά θα βρουν διάφορες δικαιολογίες για να εξηγήσουν γιατί δεν πήγε ακόμα καλύτερα, χρησιμοποιώντας λέξεις κλειδιά όπως κρίση, δημοψήφισμα, Τσίπρας, καταλήγοντας σε κάτι του στυλ «καλά, αν το έγραφα στα αγγλικά, θα είχε γίνει πανικός με το βιβλίο…» Τέλος, οι μεσήλικες, κοινώς το μεγαλύτερο ποσοστό συγγραφέων, οι οποίοι πάλευαν νυχθημερόν να το προωθήσουν αλλά έμειναν μόνο στην πρώτη έκδοση, το πιθανότερο είναι να σε διαολοστείλουν!

3) Γράφεις άλλο;

Η διαδικασία της γέννησης και δημιουργίας ενός βιβλίου, θυμίζει -κατ’ αναλογίαν πάντα- αυτήν του παιδιού. Ξαφνικά έχεις μια σύλληψη, μια καλή ιδέα και αρχίζεις και παιδεύεσαι για μήνες -μπορεί και για χρόνια-  να μην αποβάλεις και να καταφέρεις να φέρεις στον κόσμο ένα βιβλίο. Μετά, τους πρώτους μήνες της ζωής του βιβλίου σου, η μόνη σου μέριμνα είναι να πάει καλά, να μεγαλώσει, να κυκλοφορήσει, να ταξιδέψει παντού. Δεν μπορείς να σκεφτείς οτιδήποτε άλλο και δε θες, ούτε μπορείς, να το αφήσεις μόνο του. Οπότε σκέψου τώρα, να είσαι με ένα μωρό στην αγκαλιά, να κλαίει και να μην ξέρεις τι του φταίει, να είσαι άρρωστη αλλά να μην μπορείς να πάρεις φάρμακα γιατί θηλάζεις, να έχεις πάθει μαστίτιδα και να σου κρέμεται το θήλαστρο από το βυζί, να είσαι +10 κιλά και -10 μέρες ύπνο και να πετάγεται ο σύντροφός σου όλος χαρά και να σου λέει «Αχ! Τι γλυκά που είναι τα μωράκια! Πότε θα κάνουμε άλλο ένα;»

4) Ποιο βιβλίο σου θεωρείς το καλύτερο;

Όπως είπα και παραπάνω, το βιβλία μας είναι σαν τα παιδιά μας. Εσείς -οι αναγνώστες- μπορείτε πολύ εύκολα να τα βρείτε, όμορφα, άσχημα, χοντρά, μικρά, κάπου να χάνουν, έξυπνα, φλύαρα, υπερβολικά, κακά, αδιάφορα… Για μας όμως είναι πάντα τα παιδιά μας. Τα αγαπάμε όλα το ίδιο και δεν μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε, ούτε να τους βρούμε ατέλειες, γιατί, άλλωστε, έχουν πάρει από… εμάς! 🙂

(Τη φωτογραφία μού την έστειλε η Βασιλική)

Παιχνίδια αυτοκινήτου

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας γονιός στις διακοπές είναι τα… παιδιά του! Και δεν είναι μόνο ότι αναγκάζεται να περνάει συνεχόμενα 24ωρα μαζί τους, χωρίς το 8ωρο (και βάλε) αναζωογονητικό διάλειμμα της δουλειάς του. Το χειρότερο είναι ότι επειδή συνήθως διακοπές σημαίνει «πάμεκάπουμακριάκαιταπλοίαέχουνακριβύνειπολύ», αναγκάζεται τελικά να περνάει πολλές ώρες μέσα σε ένα αυτοκίνητο μαζί τους. Μετά από πάρα πολλές τέτοιες ώρες μέσα σε ένα αυτοκίνητο με παιδιά λοιπόν, έχω τη λύση:

Παιχνίδια στο αυτοκίνητο για να περνάει ευχάριστα η ώρα ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

  1. Βρες το ζώο

Ξεκινάει ένας γονιός και βάζει στο μυαλό του ένα ζώο. Οι υπόλοιποι, με τη φορά του ρολογιού, κάνουν από μία ερώτηση με τη σειρά, η οποία μπορεί να απαντηθεί μόνο με ΝΑΙ ή ΟΧΙ. (Tip: Στην αρχή βολεύει να κάνουμε ερωτήσεις «κατηγορίας» π.χ. Ζει στη θάλασσα;). Αν κάποιος πιστεύει ότι έχει βρει το ζώο, αλλά τελικά έχει κάνει λάθος, βγαίνει από το παιχνίδι και ξαναπαίζει στον επόμενο γύρο, οπότε αποτρέπεται έτσι το παιδί να αρχίσει να ρωτάει από την αρχή αν είναι η γάτα ή ο σκύλος. Όποιος βρει το ζώο, είναι ο επόμενος που θα βάλει ζώο στο μυαλό του. Αν όμως υπάρχει παιδί (ή και γονιός!) ξερόλας, καλύτερα ο επόμενος που θα βάλει ζώο να πηγαίνει με τη σειρά. Αν το παίξετε με παιδιά προσχολικής ηλικίας, αποδεχτείτε το γεγονός ότι θα καταλήξετε να ψάχνετε για τρικέφαλους μελιτζανί Κύκλωπες, με εφτά πόδια, τους οποίους σίγουρα είχατε δει στο Αττικό ζωολογικό πάρκο!

  1. Βρες τη θερμοκρασία

Ξεκινώντας το αυτοκίνητο, βλέπετε όλοι την ένδειξη θερμοκρασίας στο ταμπλό του αυτοκινήτου. Βάζετε όλοι στοίχημα για το πού ακριβώς θα φτάσει η θερμοκρασία μέχρι να φτάσετε στον προορισμό σας. Εναλλακτικά, μπορείτε να το παίξετε και με απόκλιση μερικών βαθμών. Αν το έδαφος αλλάζει και κινείστε από θάλασσα σε βουνό ή το ανάποδο, αφορμή για να εξηγήσετε στα παιδιά πώς επηρεάζεται η θερμοκρασία. (Για μεγαλύτερη δυσκολία συνδυάζεται και με το 3 παρακάτω)

  1. Βρες την ώρα

Ξεκινώντας το αυτοκίνητο, βλέπετε όλοι την ώρα στο ταμπλό του αυτοκινήτου. Βάζετε όλοι στοίχημα για το ποια ακριβώς θα είναι η ώρα μέχρι να φτάσετε στον προορισμό σας. Εναλλακτικά, μπορείτε να το παίξετε και με απόκλιση μερικών λεπτών. Αν τα παιδιά είναι μεγάλα, μπορείτε να τους εξηγήσετε ότι ταχύτητα είναι απόσταση δια χρόνος, ώστε με το ταχύμετρο να μπορούν να υπολογίσουν καλύτερα. (Για μεγαλύτερη δυσκολία, συνδυάζεται και με το 2 παραπάνω)

  1. Βρες την πινακίδα

Τα παιδιά κοιτάζουν συνεχώς τον δρόμο δεξιά κι αριστερά τους και πρέπει να εντοπίσουν πρώτα την πινακίδα/σήμα/ταμπέλα που θα δουν, καθώς και να πουν πιο γρήγορα από τους άλλους τι ακριβώς σημαίνει, π.χ. ολισθηρό οδόστρωμα, αριστερό (ή δεξί) ζιγκ ζαγκ, συνεχόμενες στροφές για τα επόμενα 800 μέτρα κ.ο.κ. Εκτός των άλλων, είναι και ένα πρώτης τάξης μάθημα οδικής κυκλοφορίας, εκτός κι αν ο οδηγός πέρασε τα σήματα «νύχτα» και π.χ. πει στα παιδιά ότι το κόκκινο δίπλα στο μαύρο αυτοκίνητο σημαίνει πως απαγορεύεται ένα κόκκινο φίατ τούρμπο να προσπεράσει το μαύρο χιουντάι του μπαμπάκα τους.

  1. Βαθμολόγησε το τραγούδι (το αγαπημένο μου)

Δεν ξέρω τι τραγούδια ακούνε τα δικά σας παιδιά, αλλά τα δικά μου ακούνε σύγχρονα ξένα ποπάκια. Και καλά, και σε μένα αρέσουν, δε λέω, αλλά πόσες φορές πια να ακούσεις το Despacito και το Havana; Ε, όσες φορές και να σκεφτείς, όταν μιλάμε για παιδιά, απλώς συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει όριο: Για πάντα, είναι η απάντηση. Βαρεθήκατε λοιπόν να ακούτε τα ίδια και τα ίδια; Θέλετε επιτέλους να ακούσετε εκείνον το Μπάουι που είχατε ερωτευτεί; Μήπως βρετανική ανεξάρτητη σκηνή; Ερωτικά γαλλικά ή ιταλικά τραγούδια; Τζάνις Τζόπλιν; Έναν Μητροπάνο, βρε αδερφέ; Σας έχω τη λύση! Φτιάχνετε το CD/MP3/USB stick της αρεσκείας σας και το ξεκινάτε. Τα παιδιά ακούνε υποχρεωτικά τουλάχιστον 1 λεπτό από το κάθε τραγούδι. Μετά πρέπει να το βαθμολογήσουνε και -αν μιλάμε για ξενόγλωσσα τραγούδια- πρέπει να αναγνωρίσουν τουλάχιστον μία ξένη λέξη και να σας πουν τι σημαίνει*. Αν η μέση βαθμολογία είναι πάνω από 7, το τραγούδι ακούγεται ολόκληρο (εκπαιδευτικό tip: βάλτε τα παιδιά να το βρίσκουν, αν π.χ. έχετε τρία παιδιά, εξηγείστε τους πως πρέπει το άθροισμα να είναι πάνω από 21). Εδώ μπορείτε να κάνετε διάφορες παραλλαγές που θα σας επιτρέψουν να ακούσετε περισσότερη ώρα από το κάθε τραγούδι, όπως π.χ. να βρίσκουν τουλάχιστον 2 λέξεις, να χαμηλώσετε τη βαθμολογία ή στη βαθμολογία να συμμετέχει και η δική σας ψήφος, να τους τραγουδάτε κι εσείς λίγο ώστε να αναγνωρίσουν κάποια λέξη (και να κάνετε κι εσείς το κέφι σας) κτλ. Σημείωση: Αυτό μπορείτε να το κάνετε εύκολα και με έναν ραδιοφωνικό σταθμό και επιπλέον, αν έχει RDS και είναι σχετικά γνωστά τα τραγούδια, μπορούν να ψάχνουν να βρουν το όνομα ή τον καλλιτέχνη, αφού πρώτα έχετε κρύψει τη σχετική ένδειξη στην οθόνη. Λάβετε υπόψη πως η βαθμολογία είναι επικίνδυνο θέμα για τσακωμούς (αν π.χ. ένα τραγούδι αρέσει στα δύο παιδιά και βάλουν 10, αλλά όχι στο τρίτο που καλείται να ψηφίσει μετά και αυτό βάλει 1, το τραγούδι δεν προκρίνεται), οπότε ξεκαθαρίστε το «πάνω από 21» πως σημαίνει 22 και βάλτε και τη δική σας ψήφο στο παιχνίδι, ώστε να επηρεάζετε εσείς το αποτέλεσμα και όχι αυτά!

* Αν μιλάμε για ξενόγλωσσα τραγούδια, να έχουν κάνει τα παιδιά 1-2 χρόνια την αντίστοιχη γλώσσα

Και να θυμάστε: Αν τίποτα από όλα αυτά δεν πιάσει κι εσείς χρειάζεστε επειγόντως λίγη ησυχία όσο οδηγείτε, αντί να ρισκάρετε ένα τρακάρισμα, κάντε μια στάση για τσίσα, νερό, καφέ, τυρόπιτα ή στην τελική, αν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει, δώστε τους για περιορισμένη ώρα ένα τάμπλετ στο χέρι.

Καλές, ασφαλείς και ευχάριστες διαδρομές!

Ειρηνευτική Εισβολή

Ήμουν τριών μηνών τότε

και μου λες ότι δε θυμάμαι τίποτα

ότι δεν έχω μνήμες.

Μα πώς να ξεχάσω τις μνήμες

που δεν ήταν ποτέ μόνο δικές μου;

Πώς να αποβάλω, πώς να ξεριζώσω

ό,τι με καθορίζει

ό,τι με έκανε αυτό που είμαι;

Πώς να ξεχάσω της γιαγιάς μου το “Δεν Ξεχνώ”;

Κι αν σταματήσω να το γράφω;

Μα είναι ήδη γραμμένο μέσα μου

με αίμα.

Αντηλιακό

Αύριο, 5 Μαΐου, είναι η Ευρωπαϊκή Ημέρα Μελανώματος. Ήθελα να γράψω κάτι σχετικά, αλλά για άλλη μια φορά, κάποιος άλλος το έχει γράψει στο παρελθόν καλύτερα από μένα. Αυτός ο “άλλος” είναι η κουμπάρα3 κι επειδή αύριο θα λείπει, της το αφιερώνω από σήμερα κι ελπίζω να την καταφέρω να αρχίσει να ξαναποστάρει, γιατί μου έλειψε…

Esthète of mind

Περισσότερο από δέκα χρόνια πριν, στη διάρκεια μιας ακόμη βαρετής διαδρομής με το αυτοκίνητο, ήρθαν σκόρπιοι στίχοι και ξύπνησαν το ημι-ναρκωμένο μυαλό μου. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ευχή πάντα η ίδια: να συστήσει ο ραδιοφωνικός παραγωγός το κομμάτι που παίζει. Πράγματι, καταφέρνω να ακούσω ότι το τραγούδι λέγεται “Everybody’s free to wear sunscreen” και ερμηνευτής είναι ο Buz Luhrmann. ‘Ο ποιός;’, αναρωτιέμαι καθώς ο οδηγός του αυτοκινήτου που με ακολουθούσε είχε αρχίσει να κορνάρει λες και μόλις το τζίνι του είχε πραγματοποιήσει την τελευταία του ευχή (δηλαδή να κορνάρει μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή). Τον Buz Luhrmann τον γνώριζα ως σκηνοθέτη, παρόλο που η μόνη του ταινία που είχα δει ήταν το καταπληκτικό Romeo+Juliet  αλλά το όνομά του το είχα κρατήσει  (όπως πολλά άλλα που απορώ πώς μένουν στη μνήμη μου λες και προετοιμάζομαι πάντα να παίξω στο «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος»). Φυσικά, λίγα χρόνια αργότερα, θα…

View original post 960 more words

44

4. Παιχνίδι, νάζι. Άνεννοιας… Δεν ξέρω καν αν όντως θυμάμαι. Μάλλον αν-αναμνήσεις είναι, ξεσηκωμένες από ιστορίες των γονιών μου και από φωτογραφίες, όπως αυτή εδώ. Μια φωτογράφος, οικογενειακή φίλη, ήρθε σπίτι να μας φωτογραφήσει. Ντράπηκα. Έτρεξα να κρυφτώ στο δωμάτιό μου. Βλέπετε… Ήμουν μόνον με το βρακούιν μου. Πιπίλα, ναι, είχα μέχρι και που πήγα δημοτικό.

– Κάνε μια ευχή. Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

– Πυροσβέστης του διαστήματος.

14. Μόνο μπάσκετ. Όλη μέρα μπάσκετ. Σχολείο στο ρελαντί, κορίτσια τόσο, ώστε να αισθάνομαι κολακευμένος.

– Κάνε μια ευχή. Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

– Μπασκετμπολίστας.

24. Δουλεύω σε καφετέρια το πρωί και σε πιτσαρία το βράδυ. Θεωρητικά, βγάζω χαρτζιλίκι και μελετάω προσεκτικά τα επόμενα επαγγελματικά βήματά μου. Πρακτικά, βγάζω περισσότερα από όσα θα έβγαζα για τα επόμενα πέντε χρόνια και δε θέλω να αλλάξω αυτό που κάνω. Λιγότερο μπάσκετ πλέον και περισσότερα κορίτσια. Κοπέλες.

– Κάνε μια ευχή. Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

– Κάτι που θα μου φέρνει πολλά λεφτά.

34. Η Αγγελική είναι έγκυος. Άνεννοιας για λίγο καιρό ακόμα. Η ζωή μου σε λίγους μήνες θα αλλάξει τόσο που δεν μπορώ να φανταστώ. Μέχρι τότε βόλτες, σινεμά, φίλοι… Φίλοι που θα μείνουμε για πάντα μαζί.

– Κάνε μια ευχή. Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

– Το δεξί χέρι του αφεντικού μου.

44. Μεγάλωσα. Δε θέλω να γίνω κάτι άλλο. Θέλω να συνεχίσω να είμαι αυτός που είμαι. Είμαι ευτυχισμένος με όλα αυτά που έχω κατακτήσει και θα παλέψω για να τα διατηρήσω. Ξέρω πως θα έρθουν κι άλλα. Χειρότερα μα και καλύτερα (και τα περιμένω, όλα μαζί, όπως συνήθως τα φέρνει η ζωή). Γι’ αυτό ανοίγω το γκάζι κι αφήνω το αμπραγιάζ…

– Κάνε μια ευχή. Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

– (Χαμογελάω…) Διάσημος συγγραφέας που όλα τα βιβλία του θα γίνουν χολιγουντιανές ταινίες.

– Μα…

– Πραγματοποιήθηκε καμία από τις προηγούμενές μου ευχές;

– (Γέλια) Όχι…

– Τότε μάλλον διατηρώ ακόμα το δικαίωμα να ονειρεύομαι…

Εφιάλτες

Τελευταία βλέπω εφιάλτες. Είχα πολλά χρόνια να δω και -για να σας προλάβω- δεν είναι από βαρυστομαχιά. Επίσης δεν είναι εφιάλτες με τέρατα ή ζόμπι. Να, ας πούμε σε έναν, δεν μπορούσα με τίποτα να βρω έναν φίλο μου. Ούτε σε τηλέφωνο, ούτε σε μέιλ, ούτε καν όταν πήγα στο σπίτι του. Σε έναν άλλον εφιάλτη, είχα χάσει το ένα παπούτσι μου και όποιο έβλεπα μπροστά μου για να βάλω, δεν ταίριαζε, ήταν κάποιου άλλου… Σήμερα ξύπνησα στις 2:43 προσπαθώντας να πάρω μια μεγάλη ανάσα. Ήμουν, λέει, σε μια μεγάλη σπηλιά που είχε εσωτερική λίμνη. Στο τέλος της, η λίμνη επικοινωνούσε με μια παγωμένη εξωτερική λίμνη, αρκεί να βουτούσες στα παγωμένα νερά της, να έκανες μια διαδρομή ενός μέτρου κάτω από το νερό και να πέρναγες από ένα μικρό χώρισμα…

Το αποφασίζω χωρίς δισταγμό. Βουτάω, παγώνω, βλέπω το μικρό φωτεινό χώρισμα, περνάω οριακά από το χώρισμα και βγαίνω σε ένα ηλιόλουστο κατεψυγμένο τοπίο. Η εξωτερική λίμνη είχε γίνει παγοδρόμιο και ο φωτεινός ήλιος με έκανε να κλείνω τα μάτια. Απεραντοσύνη. Όπου κι αν γυρνούσα, το μάτι μου δεν έβλεπε τίποτ’ άλλο πέραν από πάγο και ήλιο. Δεν κάθομαι πολύ. Βουτάω ξανά πίσω, αλλά σκαλώνω στο χώρισμα, το οποίο ξαφνικά ήταν πιο μικρό. Δυσκολεύομαι πολύ να το περάσω. Το περνάω και βλέπω από πάνω μου την επιφάνεια της θερμής εσωτερικής λίμνης. Η ανάσα μου όμως δε φτάνει. Το ξέρω πως δε φτάνει. Ανοίγω εντελώς μάτια και στόμα, έτοιμος να καταπιώ νερό. Ανοίγω το στόμα ξέροντας πως θα γεμίσω τα πνευμόνια μου με νερό και όχι με οξυγόνο.

Ευτυχώς ξυπνάω και παίρνω ανάσα… Η καρδιά μου πάει να σπάσει.

Αυτός δίπλα είναι ο Μπιλ. Ο Μπιλ μιλάει όταν κάτι τον απασχολεί. Βρίσκει έναν φίλο, τον κολλητό του, τη γυναίκα του, τη μάνα του, την αδελφή του, έναν περαστικό, τον διπλανό του στο μετρό ή στην τελική τον ψυχοθεραπευτή του και τους τα λέει. Ο Μπιλ δεν έχει εφιάλτες.

Μη γίνεις σαν εμένα. Γίνε σαν τον Μπιλ.