Παντοτινά

Πετάγεται σήμερα το πρωί ο μικρός πάνω μου στο κρεβάτι:

– Ντάντι, σ’ αγαπώ κι ας μη σε βλέπω…

– Αυτές τις μέρες που τρέχουμε με τις δουλειές;

– Όχι! Τώρα, που δε σε βλέπω…

– Τώρα που τελείωσαν τα σχολεία και είσαι όλη μέρα με τους φίλους σου;

Απλώνει βαριεστημένα το χέρι ο μικρός κι ανάβει το φως.

– ΤΩΡΑ, λέμε. ΤΩΡΑ!

– Αααα! Κι εγώ σ’ αγαπώ!

Και τον φίλησα και λυθήκαμε στα γέλια… 🙂

Leave your Comment

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.