Renouncing all possible lives

– There is no life without you…

– Shshsh… Go slowly… I have to get used to it… I talked to you so much when you weren’t there it’s so strange for me… to talk to you for real!

   I need some time, Nemo.

  When we were separated at 15, I said I would never love anyone else. Ever. I would never become attached. I’d never see you put anywhere. I’d have nothing for myself. I decided I would pretend  to be alive. And this is what I’ve been waiting for. All this time…

Renouncing all possible lives, for one only … With you.

But I’m not used to it anymore. You know … Love … I mean. I’m afraid of losing you again, I’m afraid of having to do without you again… I… I’m terrified of that.

(Jared Leto and Diane Kruger in “Mr. Nobody” by Jaco Van Dormael, 2009)

Advertisements

Live and Let Die

– Sometimes life can only really begin with the knowledge of death

That it can all end, even when you least wanted to.

The important thing in life is to believe that while you are alive is never too late.

(Adrien Brody in “The Jacket” by John Maybury, 2005)

Το σύνδρομο του «ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΟΥ»

Θυμάμαι πως στα σχολικά χρόνια είχα πιο μεγάλο άγχος όταν ήμουν πολύ καλά διαβασμένος, παρά τα όσα μου έλεγαν οι γονείς και οι δάσκαλοί μου, πως μόνο το διάβασμα διώχνει το άγχος. Νομίζω δε, πως αυτός ήταν και ένας βασικός λόγος που πετύχαινα σχεδόν σε όλες τις εξετάσεις, σχολείου και Πανεπιστημίων: Είχα διαβάσει καλά μεν, αλλά όχι τέλεια. Δεν τα ήξερα όλα δηλαδή, οπότε το να δω κάτι που δεν ήξερα σε ένα διαγώνισμα, ήταν κάτι το φυσιολογικό. Μια δυο φορές που ήμουν σούπερ διαβασμένος και μου έπεσε θέμα που δεν ήξερα, πιο πολύ χρόνο έχανα για να διαχειριστώ τον πανικό μου, «και πώς γίνεται να μην το ξέρω;», «πού ήταν αυτό γραμμένο;», «μήπως ήταν εκτός θέματος;» κτλ κτλ, παρά στο ίδιο το πρόβλημα.

Ε λοιπόν, το ίδιο μού συμβαίνει και τώρα, όταν θέλουν να μου πάρουν συνέντευξη για το βιβλίο μου! Το βιβλίο μου, προφανώς και το ξέρω απέξω κι ανακατωτά. Το ξέρω αν μου το διαβάσεις από την ανάποδη -σαν εκείνους τους δίσκους βινυλίου που μας έλεγαν (!) πως έτσι ακούγονται κρυμμένα σατανιστικά μηνύματα- ξέρω το πριν και το μετά, ξέρω κάθε του λέξη, ξέρω κάθε του σημείο στίξης. Κι όμως τρέμω μην τυχόν με ρωτήσουν κάτι που δεν αναγνωρίζω ή δε θυμάμαι! Αρχίζω τα «και… θα μιλήσουμε μόνο για το βιβλίο;», «θα είναι ελεύθερη κουβέντα;», «μήπως έχετε τις ερωτήσεις να μου τις στείλετε;» και λίγο πριν τη συνέντευξη, τα συμπτώματα μεγεθύνονται: οι επισκέψεις στην τουαλέτα γίνονται συχνότερες, μικρή εφίδρωση, και βεβαίως καρδιοχτύπι ίδιο με του «Αντωνιάδης! Σήκω να πεις μάθημα!»

Ώσπου ως δια μαγείας, όλα εξαφανίζονται τη στιγμή που ξεκινάω να μιλάω.

Χαλάλι!