Ένας Τσετσένος σκύλος στη Μασσαλία – Μισέλ Μεζονέβ

Τσετσένος ΣκύλοςΈχω ένα συγκεκριμένο ράφι που βάζω τα βιβλία προς ανάγνωση. Βλέπω τις πλάτες τους φάτσα κάρτα απέναντι από εκεί που συνήθως κάθομαι στο σαλόνι. Αυτό ήταν κάτω κάτω στην πίσω σειρά. Ούτε ξέρω πως βρέθηκε εκεί. Δε θυμάμαι να το αγοράζω, ούτε να μου το δίνει κανείς. Διάβασα το οπισθόφυλλο και δεν κατάλαβα γιατί το άφησα να πάει τόσο κάτω στην ντάνα…

Μασσαλία. Η Λιλιάνα Μουμάρακ, μια γιαγιά από την Τσετσενία, δολοφονείται αφού πρώτα βασανίστηκε άγρια. Όλα δείχνουν πως πρόκειται για ληστεία, αλλά ο Ντασί Ελ Αχμέτ, ο διαμεσολαβητής της περιοχής και γείτονας της γιαγιάς, δεν πείθεται. Στην κηδεία της πάνε μόνο ο Ντασί, ο Νέστωρ Παναγόπουλος, συνταξιούχος επιπλοποιός και επίσης γείτονας, και ο σκύλος της γιαγιάς, ο Χασάν. Έξω από το νεκροταφείο, ο σκύλος αρχίζει να γρυλίζει σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο…

(…) Το μπιγκλ καθόταν ήσυχα και τον περίμενε. Περιεργάστηκε ο ένας τον άλλον. Ο Ντασί σκέφτηκε την Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι κι αναρωτήθηκε κατά πόσο το σκυλί είχε διαβάσει Κούντερα. Ο Χασάν έμοιαζε να λέει: «Ώστε εσύ, εσύ μπορείς!» Ο σοφός ντράπηκε. Ο Χασάν, που έτρεχε στα δάση, που χρειαζόταν χώρο, δέντρα, ρουμάνια, ήταν περιορισμένος τώρα σε ένα μικρό δυάρι. Ίσως άλλοτε το ζώο να όργωνε τις ευδαίμονες κοιλάδες και τα βουνά του Καυκάσου… Ποια ήταν η ιστορία του; Ποια ήταν η ιστορία της Λιλιάνας Μουμάρακ;

Ο κόπρος τον κοιτούσε με τα βαθιά, μαύρα μάτια του. Παράξενη ηρεμία για ένα τρελόσκυλο. Στην ιεραρχία της σοφίας, ο Διογένης τοποθετούσε τον σκύλο πάνω από τον άνθρωπο. Τον σκύλο, που εκφράζει ανενδοίαστα τις επιθυμίες του, που ξέρει να κάνει υπομονή όταν δεν υπάρχει καμία εναλλακτική. (…)

Ο Μεζονέβ χρησιμοποιεί μια έντονα σαρκαστική και χιουμοριστική γραφή που όμοια της δεν έχω ξαναδιαβάσει. Μπλέκει στην ιστορία αλάνια, ρώσους μαφιόζους, δημοσιογράφους, ινδιάνους και Τσετσένους αυτονομιστές που όλοι θέλουν να μάθουν το μυστικό του Χασάν, του Τσετσένου σκύλου, δημιουργώντας έτσι μια κωμωδιοπεριπέτεια καταστάσεων που μου θύμισε μια παλιά ταινία του 1963, το Its a Mad, Mad, Mad, Mad World.

(…) «Δεσποινίς, η τσάντα σας μού γρατζουνάει την πλάτη!»

Μια επιβλητική κυρία. Ακριβό κακόγουστο φουστάνι που διαγράφει τα πάχη της. Μαρσεγέζικη μπουρζουαζία που πλούτισε με το εμπόριο. Είναι η ώρα αιχμής, τα ξερά ανακατεύονται με τα χλωρά, δεν υπάρχει πρώτη θέση στο μετρό στην πόλη των Φωκαέων.

«Κροκόδειλος είναι, κυρία μου, το άρωμά σας τον έχει τρελάνει! Μην ενοχλείς την κυρία, Χασάν μου, δείξε λίγη ευγένεια!» λέει στην τσάντα. (…)

Ο Ντασί είναι από τους πιο ενδιαφέροντες αντιήρωες μυθιστορήματος που έχω διαβάσει. Απολαυστικό!

Εκδόσεις Πόλις. Βαθμολογία 7,5/10

 

Τοιχόσφαιρο

20150606_130538

ΤΟ ομολογώ: Βαριόμουνα σήμερα να παίξω με τα παιδιά. Και ήταν κι εκείνο το ούζο το καζανιστό από τη Χίο που μου είχε φέρει ο κουμπάρος μου ο Στέφανος, που το είδα στα κλεφτά να μου κλείνει το μάτι. Θυμήθηκα λοιπόν ένα παιχνίδι που μου είχε πει ο κουμπάρος μου ο Φίλιππος (ούτε Κύπριος να ήμουνα με τόσους κουμπάρους!) το προσάρμοσα λίγο και έτσι προέκυψε το παρακάτω:

Χρειάζεστε: 3 μεγάλα πλαστικά πιάτα, 1 μαρκαδόρο, λίγο μπλου τακ ή θερμοκόλλα, 1 μπάλα, 1 τοίχο, 1 χαρτί, 1 μολύβι ή στυλό.

Οδηγίες: Γράφετε στο κέντρο του κάθε πιάτου με μεγάλα γράμματα τους αριθμούς 1, 2, 3 αντίστοιχα. Βάζετε λίγο μπλου τακ ή θερμοκόλλα πίσω από το κάθε πιάτο και το κολλάτε στον τοίχο. Για μικρά παιδιά, καλύτερα το πιάτο με τον αριθμό “3” να το βάλετε χαμηλά, ώστε να το πετυχαίνουν πιο εύκολα.

20150606_130431 (Small)Παιχνίδι: Κάνετε πρωτάθλημα με 10 σουτ για τον καθένα. Αναλόγως του ποιο πιάτο βρίσκετε (γι΄αυτό τα θέλαμε πλαστικά, για να ακούγεται ο ήχος), στην κάθε βολή γράφετε και τον αριθμό του πιάτου. Αυτός που στο τέλος έχει το μεγαλύτερο άθροισμα κερδίζει. Οι άλλοι που έχασαν θα θέλουν τη ρεβάνς, οπότε επαναλαμβάνετε κατά βούληση (όχι τη δική σας απαραίτητα).

Ηλικίες: 1-99 ετών. Καλύτερα όμως να μην παίξετε στο ίδιο πρωτάθλημα μαζί με τα παιδιά σας. Μπορεί να απογοητευτείτε, πιστέψτε με!

Συμβουλή εκ των υστέρων: Διαλέξτε τοίχο που φτάνει μέχρι το ταβάνι και όχι τοιχάκι, εκτός αν θέλετε να παίξετε και τα γνωστά “σκαλάκια”. 🙂

BayNOTwatch

DSC_1563ΤΟ Σάββατο που μας πέρασε είχαμε πάει οικογενειακά στη θάλασσα. Φεύγοντας πλέον και αφού ντυθήκαμε όλοι, συνειδητοποιώ πως μας έλειπε το ένα από τα δύο νεροπίστολα και δε θα άντεχα την γκρίνια του να έχουμε μόνο ένα νεροπίστολο και -το κυριότερο- ποιανού θα ήταν αυτό. Σκεφτόμενος τους τσακωμούς των αγοριών για το μοναδικό νεροπίστολο, ευτυχώς κοιτάζω και το βλέπω λίγο μακρύτερα, εκεί που έσκαγε το κυματάκι. Όπως σηκώνομαι και προχωρώ, πιάνει το μάτι μου τυχαία μια μπάλα που ξέφυγε από τα χεράκια μιας παρέας τεσσάρων πιτσιρικάδων και έπεσε στη θάλασσα. Ένα μικρός μπαίνει για να την πιάσει. Τον παρακολουθώ. Την αρπάζει ενώ το νερό του είναι στο στήθος. Γυρνάει να επιστρέψει και το νερό του είναι στο λαιμό. Το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο, εξαφανίζεται. Ένα απαλό κυματάκι τον σκέπασε και το παιδάκι έμεινε από κάτω, βυθίζοντας τα χέρια του ασυναίσθητα για να σπρώξει το νερό να σηκωθεί. Απόλυτη ησυχία. Η μπαλίτσα επιτέλους ελεύθερη, συνέχισε ξανά την πορεία της προς το άγνωστο. Τα άλλα τρία παιδάκια συνέχιζαν να παίζουν με κουβαδάκια και πετρούλες. Οι γονείς τους -δύο ζευγάρια- ήταν κοντά, στα τέσσερα περίπου μέτρα και έπιναν τον καφέ τους. Σηκώθηκαν έντρομοι όταν με είδαν με βρεγμένα ρούχα να βγαίνω από τη θάλασσα κρατώντας αγκαλιά τον σοκαρισμένο μικρό.

Είναι η τρίτη φορά που μου συμβαίνει κάτι αντίστοιχο, ευτυχώς και αυτή με αίσιο τέλος. Την πρώτη φορά ήταν η βαφτιστήρα μου που σκόνταψε και έπεσε με το πρόσωπο στην άκρη της παραλίας, σε πέντε εκατοστά νερό. Την κοιτούσαμε με τον πατέρα της και περιμέναμε να σηκωθεί. Δεν σηκωνόταν. Το παιδάκι πνιγόταν με καλυμμένο μόνο το πρόσωπο από νερό. Δεν φώναζε, ούτε κούναγε χέρια-πόδια, όπως βλέπουμε στην τηλεόραση. Όσοι λοιπόν πηγαίνετε με μικρά παιδιά στις θάλασσες, μην παρασύρεστε. Όσο πιθανό είναι να τα σώσει η Πάμελα Άντερσον, άλλο τόσο είναι να κουνάνε τα χέρια και να φωνάζουν “βοήθεια” την ώρα που πνίγονται. Ό,τι κι αν κάνετε, ένα μάτι πάντα στα παιδιά σας.

Σημείωση: Εννοείται πως μάζεψα ΚΑΙ την μπάλα του πιτσιρικά ΚΑΙ το νεροπίστολο των δικών μου. Διαφορετικά ακόμα θα άκουγα την γκρίνια ΟΛΟΝΩΝ τους…