Ανεξαρτησία – Χρίστος Χ. Παπαδημητρίου

ανεξαρτησίαΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κατόρθωσα να το διαβάσω. Μετά το Logicomix, αυτό είναι το επόμενο βιβλίο του Παπαδημητρίου που διαβάζω. Είχα ακούσει πολλά και περίμενα πως και πώς να το πάρω στα χέρια μου. Ομολογώ πως εντυπωσιάστηκα, γιατί ενώ περίμενα ένα βιβλίο με πιο πολλά μαθηματικά, αυτά -αν και στην ουσία της ιστορίας- απλώς… αιωρούνται.

Αφηγητής μας ο Χρήστος Π. ο οποίος όμως δεν είναι ο κεντρικός ήρωας. Βρίσκεται στην Πύλο το 2007 λίγο πριν τη μεγάλη πυρκαγιά με την αδελφή του Κλειώ και αποφασίζει να εξιστορήσει μια ιστορία για τη μητέρα του Ελένη και για τον πατέρα του τον Μπίθρο. Αυτοί είναι ουσιαστικά οι κεντρικοί ήρωες. Ο Μπίθρος, ένας Τσιγγάνος πολύ διαφορετικός από όλους όσους έχουμε δει/γνωρίσει/συναναστραφεί και η Ελένη, μια από τις πρώτες γυναίκες hacker. Οι δυο τους την περίοδο της δικτατορίας πέρασαν μέσα από το ΚΚΕ και κατέληξαν μέλη μιας επαναστατικής και μετέπειτα τρομοκρατικής οργάνωσης (μήπως σας θυμίζει κάτι αυτή η ιστορία;).

(…) «Μαμά;» αρχίζω. Δεν είναι εύκολο να ρωτήσω, αλλά χρόνια έχω την απορία. «Ο μπαμπάς σε κάρφωσε το 1973;» Με κοιτάζει έκπληκτη. Μετά το πρόσωπο της συννεφιάζει, αλλά μονό για κάνα-δυο δευτερόλεπτα. Τώρα το χαμόγελο της είναι θλιμμένο. Μου χαϊδεύει τα μαλλιά, σκύβει και με φιλάει στο μέτωπο. «Πρέπει να μάθεις, ε;» λέει. (…)

Εμβόλιμα, διαβάζουμε την ιστορία του Σαράντου, εξάδελφου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και μακρινού συγγενή του Χρήστου Π., ο οποίος την περίοδο της επανάστασης του 1821, χάνει τη θυχατέρα του Χριστίνα και μαθαίνει πως την απήγαγαν οι Τούρκοι. Τότε αποφασίζει να μπει ενεργά στον αγώνα. Προσωπικά, αυτά ήταν και τα κεφάλαια του βιβλίου που μου άρεσαν πιο πολύ από όλα. Οι χαρακτήρες του Σαράντου, της Χριστίνας, αλλά και του πιο μεγάλου Σαράντου του 1853 ο οποίος έχει πλέον τυφλωθεί, είναι εξαιρετικοί. Τα κεφάλαια είναι δε γραμμένα στη γλώσσα που τότε μιλούσαν και αυτό πραγματικά ήταν που μου έκανε ξεχωριστή εντύπωση, γιατί η πρωτότυπη χειρόγραφη έκδοση είναι γραμμένη στα αγγλικά και το βιβλίο που έχουμε στα χέρια μας είναι μετάφραση. Πως άραγε είχαν γραφτεί αρχικά αυτά τα κείμενα και μεταφράστηκαν τόσο όμορφα από τη Νίνα Μπούρη; Πολύ θα ήθελα να μάθω.

(…) Η γυναίκα έρχεται πάλι και την κοιτάζω και χαμογελώ. «Άμπλα» της λέω και ίσα που ακούω τη φωνή μου. Είναι λεπτή και τα μάτια της είναι τεράστια και όμορφα και γεμάτα όνειρα, και η μύτη της είναι μικρή και αρχοντική, και τα χείλη της χαμογελούν πάντα και μου αρέσει όταν με φιλάει στο μέτωπο. «Με λένε Ντενίζ» λέει. «Με λένε Χρύσα» αποκρίνομαι, και ήθελα να πω «Χριστίνα», αλλά το παρανόμι μού ανέβηκε ακάλεστο στη γλώσσα μου και τώρα είναι αργά για να το πάρω πίσω, και έτσι θα με λένε στην καινούργια μου ζωή. (…)

Τέλος, που κολλάει η ανεξαρτησία; Η ανεξαρτησία εμφανίζεται σε κάθε ιστορία, από τον αγώνα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας το 1821 έως και την ανεξαρτησία της τελευταίας ζαριάς από την προηγούμενη, σε μια παρτίδα για τον τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος τάβλι, όπου -όπως λέει και ο συγγραφέας- στο τάβλι μπορεί να παίξεις μια τέλεια παρτίδα και παρ’ όλα αυτά να χάσεις.

Σημείωση: Πριν το διαβάσετε, προετοιμαστείτε κατάλληλα απαντώντας στο ερώτημα τι κοινό έχουν η επανάσταση και ο έρωτας; 😉

Εκδόσεις Πατάκη. Βαθμολογία 7/10

Ο χιονάνθρωπος – Τζο Νέσμπο

o-hionanthroposΤΙ καλύτερο από μια γενέθλια καταχώρηση για έναν από τους αγαπημένους μου ήρωες, το Χάρι Χόλε!

Τα έλεγα και πιο πριν εδώ όταν έγραψα για την αρχή της ιστορίας και είχα παρουσιάσει -συνοπτικά ομολογουμένως- την πρώτη άτυπη τριλογία του Νέσμπο με ήρωα το Χάρι Χόλε.

Με κάποια αφορμή λοιπόν είχα γράψει πριν από μερικούς μήνες σε ένα e-mail που έστειλα σε πολλούς φίλους το παρακάτω, το οποίο θέλω να μεταφέρω εδώ, γιατί ταιριάζει απόλυτα ως εισαγωγικό σχόλιο στη συγκεκριμένη παρουσίαση:

Στο ευρωπαϊκό νουάρ, οι ήρωες δεν είναι «χάρτινοι». Έχουν ευαισθησίες, εμμονές, πάθη, αδυναμίες μα κυρίως βιώνουν καταστάσεις πραγματικές, αμφιλεγόμενες όχι ασπρόμαυρες και ενώ μπορεί στο τέλος να βγαίνουν συνήθως νικητές (όχι πάντα!), σπανίως βγαίνουν αλώβητοι. Παρόλαυτα νιώθεις σχεδόν σε κάθε τους δράση πως είναι ζωντανοί, αληθινοί και ειλικρινείς. Δεν είναι οι κλασικοί αμερικανοί «ατσαλάκωτοι» σούπερ ήρωες…

Ο Χάρι Χόλε, είναι ένας χαρακτήρας που έχει όλα σχεδόν τα παραπάνω. Στην τέταρτη ιστορία του που μεταφράζεται στα ελληνικά, για πρώτη φορά στην καριέρα του αντιμετωπίζει ένα μοτίβο φόνων, που τον οδηγεί να πιστέψει πως έχει μπροστά του τον πρώτο σίριαλ κίλερ της Νορβηγίας. Σήμα κατατεθέν του ένας χιονάνθρωπος στον περιβάλλοντα χώρο του εγκλήματος, φτιαγμένος κάθε φορά από το πρώτο χιόνι. Και όπως προχωράει η όλη ιστορία, δείχνει να τον εμπλέκει προσωπικά… εντελώς προσωπικά!

(…) Άραγε με ποιους δαίμονες πάλευε ο Ίνταρ Βέτλεσεν; Τους κουβαλούσε μαζί του και μέσα σ’ εκείνο το δωμάτιο ή μήπως εκεί ήταν το ιερό άδυτο, το άσυλο του; Ίσως είχε βρει κάποιες απαντήσεις, αλλά όχι όλες. Ποτέ δεν τις βρίσκει κανείς όλες. Όπως αν η τρέλα και το κακό είναι δύο διαφορετικές οντότητες ή αν, όταν δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τον σκοπό της καταστροφής, απλώς την ορίζουμε ως τρέλα. Το μυαλό μας μπορεί να χωρέσει ότι ένας άνθρωπος αναγκάζεται να πετάξει μια ατομική βόμβα σε μια πόλη εκατομμυρίων αθώων αμάχων, αλλά όχι ότι κάποιος αισθάνεται υποχρεωμένος να ξεκοιλιάσει τις πόρνες που διασπείρουν αρρώστιες και ηθική εξαχρείωση στις φτωχογειτονιές του Λονδίνου. Γι’ αυτό αποκαλούμε το πρώτο ρεαλισμό και το δεύτερο παράνοια. (…)

Ο Νέσμπο γράφει ένα σχεδόν τέλειο αστυνομικό μυθιστόρημα. Εκτός από τον κεντρικό ήρωα, και όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι πραγματικοί, κανείς δεν είναι κομπάρσος, τους μελετά και τους περιγράφει σε βάθος. Πλοκή, ανατροπές, αισθήματα, ψυχισμοί, έρωτας, αδιέξοδα, φόνοι. Όλα στη σωστή δόση.

Εκδόσεις Μεταίχμιο. Βαθμολογία 8/10