Ο Τελευταίος Κινέζος Σεφ – Νικόλ Μόουνς

ΞΕΡΩ, δεν γράφω συνήθως για τέτοια βιβλία, αλλά να, είπα να αλλάξω λίγο. Τη Μόουνς τη μάθαμε από το «Χαμένη στη Μετάφραση» – καμία σχέση με την ταινία της Κόπολα! Τώρα γράφει άλλο ένα «γυναικείο» καθαρά βιβλίο, με πολύ φαγητό!

Η ηρωίδα είναι η Μάγκι που μόλις έχει χάσει τον άντρα της σε δυστύχημα και αναγκάζεται να ταξιδέψει στην Κίνα να αναγνωρίσει την πιθανή εξώγαμη κόρη του. Συνδυάζει δε το ταξίδι αυτό αποφασίζοντας να γράψει ένα άρθρο για το νέο εστιατόριο ενός πολύ σπουδαίου και ανερχόμενου αμερικανό-κινέζου Σεφ, με τον οποίο θα αναπτύξει και μια.. ενδιαφέρουσα σχέση.

(…) “Θα παραδεχθώ ότι το κρεμμυδάκι και η πιπερόριζα ενισχύουν το χοιρινό” είπε ο Σιε. “Υποστηρίζουν τη γεύση του, που είναι μια γεύση σκοτεινή, οδηγώντας την επάνω, προς το φως. Αυτή είναι η λειτουργία τους. Αλλά εδώ πρόκειται για ένα πιάτο απίστευτα εκλεπτυσμένο! Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία η εκλέπτυνση και η διακριτικότητα, όχι οι εντάσεις της γεύσης. Τα πάντα πρέπει να δηλώνονται με εξυπνάδα. Κάθε γεύση πρέπει να είναι και ένα παιχνίδι υφής, ενώ κάθε υφή υπονοεί μια γεύση. Αυτό δεν μπορεί να το πετύχει κανείς πηγαίνοντας στα άκρα. Ποτέ. Το πικάντικο, το απροκάλυπτο, το καυτερό – αυτά δεν θα έχουν ποτέ αποτέλεσμα”.

Μια ωραία ιστορία, με πολύ συναίσθημα, αναφορά στις οικογενειακές κυρίως σχέσεις των κινέζων και με πάρα πολύ αυθεντικό πατροπαράδοτο κινέζικο φαγητό. Συνταγές βγαλμένες από τα βάθη των αιώνων και γλαφυρότητα που σε παρασύρει, κάνοντας σε σχεδόν να νιώθεις ακόμη και την υφή των φαγητών στην γλώσσα. Θες να πας αμέσως μετά σε κινέζικο και να του πεις να κόψει τις αηδίες και να σου φέρει αληθινό φαγητό να φας! Και, όπως λέει και στο βιβλίο, το παν είναι η συντροφικότητα. Όλα τα γεύματα είναι για κόσμο, κανείς δεν τρώει μόνος…

Εκδόσεις Μελάνι. Βαθμολογία: 7/10

Advertisements

Κυνηγοί Κεφαλών – Τζο Νέσμπο

ΑΚΟΜΗ ένα πολύ καλό νορβηγικό νουάρ από το Νέσμπο. Νομίζω πως μια κριτική που αναφέρεται στο οπισθόφυλλο συνοψίζει την εντύπωση μου. Μέσες-άκρες, καταφέρνεις να συμπαθήσεις και να συμπάσχεις με έναν σχεδόν εξ’ ορισμού αντιπαθητικό ήρωα! Σνομπ, ξερόλας, εγω-κεντρικός και… κλέφτης, που στη συνέχεια γίνεται και… Καλά, δε λέω άλλα.

Ο Ρόγκερ είναι κυνηγός κεφαλών, ψάχνει και προτείνει δηλαδή τον κατάλληλο υποψήφιο για στελέχωση διευθυντικών θέσεων. Αναγκάζεται παράλληλα να γίνει και κλέφτης έργων τέχνης, για να συντηρήσει τους φρενήρεις ρυθμούς που του επιβάλλει –κυρίως- η ζωή της αγαπημένης γυναίκας του Ντιάνας. Ο τελευταίος υποψήφιος όμως μάλλον θα του ανατρέψει όχι μόνο τα δεδομένα, αλλά και τη ζωή του την ίδια.

Στο γνωστό λοιπόν στυλ, των πολλών ανατροπών που όμως δε σε «χάνουν», ο Νέσμπο κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από πολλούς: χτίζει μια στερεή πλοκή πάνω σε αληθινούς και όχι «χάρτινους» χαρακτήρες, με ανατροπές ακριβώς τη στιγμή που δεν το περιμένεις. Οκ, κάποιες μπορεί και να τις περιμένεις 🙂 Ευχαριστώ Πέννυ που μου το δάνεισες!

(…) Έτσι κάνει ο ψύχραιμος παίχτης που τρέφει το πιο βαθύ μίσος για τον αντίπαλο του, όταν, πάνω που είναι έτοιμος να κερδίσει, ο αντίπαλος του καταφέρνει ένα αναπάντεχο χτύπημα εκεί που τον πονάει περισσότερο, στον χειρότερο φόβο του. Ο καλός παίχτης δεν χάνει τη συνολική εικόνα της σκακιέρας. Βάζει στην άκρη τον τρόμο του και μένει πιστός στην στρατηγική του. Παίρνει βαθιά ανάσα, ανασυγκροτείται, συνεχίζει την παρτίδα και αποχωρεί νικητής. Εγκαταλείποντας τη σκηνή χωρίς θριάμβους (…)

Εκδόσεις Μεταίχμιο. Βαθμολογία: 8/10

Ο Φύλακας των Χαμένων Υποθέσεων – Γιούσι Άντλερ Όλσεν

ΤΟ έχω ξαναγράψει: Μου αρέσει πολύ το Ευρωπαϊκό Αστυνομικό Μυθιστόρημα. ΗΠΑ-Ευρώπη: 0-1. Γενικότητα, αλλά αν σας πει κάποιος να σκεφτείτε π.χ. τις αμερικάνικες ταινίες, τι θα πείτε; Καλές, εύπεπτες, πολύ δράση, λίγο μελό, αμερικάνικη σημαία, happy end. Οκ, προφανώς υπάρχουν και πολλές εξαιρέσεις. Πάμε στα βιβλία. Είχα ξεκινήσει με αρκετούς έλληνες καθώς και Ιταλούς κυρίως συγγραφείς αστυνομικού. Ταιριάζουν πολύ στο στυλ, κοντινές κουλτούρες, ίδια προβλήματα γραφειοκρατίας και κρατικών μηχανισμών, ήρωες που έχουμε κάπου ξαναδεί. Αλλά το τελευταίο διάστημα, νομίζω πως διαλέγω… Σκανδιναβία. Ξεκινήσαμε με Σουηδία (Λάρσον), μάθαμε τη Νορβηγία (Νέσμπο) και τώρα… Δανία! Μου ταιριάζουν καλύτερα οι «στραπατσαρισμένοι» ήρωες όπως ο Μίκαελ, ο Χάρι και (συγκεκριμένα) ο Κάρλ. Ταυτίζομαι πιο εύκολα, όταν δεν είναι υπερήρωες. Έχουν προβλήματα εθισμών, άστατη προσωπική-συναισθηματική ζωή, παθαίνουν κρίσεις πανικού, ταλαιπωρούνται από εφιάλτες και… γερνάνε. Τέλος η δράση είναι πιο εγκεφαλική και πιο σκληρή με βασανιστήρια στα όρια.

Στο δια ταύτα λοιπόν, ο νουάρ ήρωας μας και ο -όχι οικονομικός, αλλά λόγω πολέμου- πρόσφυγας μετανάστης βοηθός του, καλούνται να εξιχνιάσουν την υπόθεση εξαφάνισης μιας ανερχόμενης και πολλά υποσχόμενης πολιτικού και αντιπροέδρου των δημοκρατικών, της Μερέτε Λίνγκαρ, που συνέβηκε 5 χρόνια πριν…

Έπαθα αυτό που μου αρέσει να παθαίνω: Να εκπλήσσομαι και να περιμένω το επόμενο κεφάλαιο, ακόμη και αν έχω διαβάσει τόσα αστυνομικά. Τέλειο! Ευχαριστώ Σοφία που μου το δάνεισες!

Εκδόσεις Λιβάνη. Βαθμολογία: 9/10

Παρασκήνια Εξουσίας – Ρόμπερτ Χάρις

ΛΟΙΠΟΝ είναι από τις ελάχιστες φορές – ίσως και η μοναδική- που το βιβλίο είναι τόσο ίδιο με την ταινία. Στο βιβλίο αυτό βασίζεται η ταινία «Αόρατος Συγγραφέας» του Πολάνσκι, με τον Γιούαν Μακρέγκορ και τον Πιρς Μπρόσναν. Οκ, το τέλος είναι ελαφρώς διαφορετικό, αλλά στο ίδιο πνεύμα. Πάντως η όλη αίσθηση και ο τρόπος που «κυλάει» η διήγηση είναι ίδιες. Ο Πολάνσκι πέτυχε (?) στο να αποδώσει το βιβλίο όπως το είχε σκεφτεί ο Χάρις, χωρίς να βάλει την προσωπική πινελιά του. Δε θα το πρότεινα σε κάποιον που είδε πρόσφατα την ταινία, δε θα του δώσει αυτό το «κάτι παραπάνω» που μας δίνει συνήθως το βιβλίο.  Ένα εξαιρετικό -κατά τα άλλα- πολιτικό θρίλερ με ήρωα ένα συγγραφέα φάντασμα, συγγραφέα δηλαδή που γράφει τις (αυτό)βιογραφίες σημαντικών προσώπων που όμως δεν έχουν το συγγραφικό χάρισμα. Καλείται λοιπόν να γράψει την αυτοβιογραφία ενός πρώην Βρετανού πρωθυπουργού, γιατί ο προκάτοχος του μόλις βρέθηκε νεκρός… Μου άρεσε πολύ.

(…) “Αυτό που συναρπάζει τους ανθρώπους δεν είναι η πολιτική – ποιος νοιάζεται για την πολιτική; Αυτό που συναρπάζει τους ανθρώπους είναι οι άλλοι άνθρωποι – οι λεπτομέρειες της ζωής ενός άλλου ανθρώπου. Αλλά επειδή οι λεπτομέρειες είναι τόσο οικείες σε σένα, δεν μπορείς να καταλάβεις τι θέλει να μάθει ο αναγνώστης. Γι’ αυτό χρειάζεσαι εμένα. Αυτό δεν πρέπει να είναι ένα βιβλίο γα κομματόσκυλλα. Πρέπει να είναι ένα βιβλίο για όλους”. (…)

Εκδόσεις Ψυχογιός. Βαθμολογία: 8/10