1η Επιστολή: Για σένα…

(Το πρώτο μου πόνημα, γραμμένο το 1991. Μην του πολυ-δώσετε σημασία… Όλοι μας γράψαμε κάτι αντίστοιχο σε αυτή την ηλικία. Μπήκε για προσωπικούς/συναισθηματικούς λόγους.)

Μην πηγαίνεις εκεί που δε θες. Τρέξε. Μείνε. Μην φεύγεις ακόμη. Μίλα μου. Λυπάσαι, μα δεν πρέπει, γιατί εγώ είμαι εδώ και θα μείνω για πάντα κοντά σου. Την προηγούμενη φορά δεν τα είχα καταφέρει αλλά τώρα που ξέρεις, που ξέρω… ίσως. Βλέπεις εμείς οι 2 ζούμε, ενώ οι άλλοι… Η αγάπη μας είναι ελπιδοφόρα. Μαντατοφόρα. Κρίμα που η μέρα δε λέει να τελειώσει για να μπορέσω να κλειστώ κι εγώ στο καβούκι μου, στο κουτούκι μου, στη γλάστρα μου. Τα πράγματα δεν πάνε καλά, καθόλου καλά. Ίσα-ίσα που πάνε καλύτερα για όλους… τους άλλους, τους νεκρούς τους φίλους μου που έχουν ήδη πεθάνει φορώντας τα χρώματα του ήλιου, της αυγής, του πολέμου, της θάλασσας, των άστρων, του κύκνου και των αμπελιών. Τραγουδήστε λοιπόν, υμνείστε τη διαφθορά της αγάπης που τόσο γρήγορα, σαν το φως, κατάφερε να μας ναρκώσει, για να κυριεύσει τα κρυστάλλινα μυαλά μας, δαμάζοντας πρώτα το ίδιο ΜΟΥ το κορμί. Μην πηγαίνεις εκεί που δε θες. Τρέξε. Μείνε. Όλα έχουν τελειώσει. Κι η καρδιά μου είναι πάλι δική σου, σαν τη σιωπή σου.

Απρίλιος 1991

Advertisements

Leave your Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s