Νέα Δεδομένα

taverna2ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, μετά από πολλά χρόνια διακοπές! Χωρίς όρους, χωρίς πρέπει, χωρίς τηλέφωνα. Μπορούσες αν ήθελες ακόμη να βρεις ξεχασμένους προορισμούς, νησάκια στη μέση του πουθενά με μηδενική ανταπόκριση από τα γύρω νησιά. Έφτασα εδώ μόλις σήμερα το πρωί. Δε δυσκολεύτηκα να βρω κάπου να μείνω, δεν είχα άλλωστε απαιτήσεις πέραν των καθαρών σεντονιών και του ντους. Το τηλέφωνο δεν είχε σήμα (το ήξερα αυτό από πριν) και έτσι το έκλεισα και το φύλαξα στη βαλίτσα. Έβαλα το μαγιό μου και βγήκα για μια πρωινή εξερεύνηση τρέχοντας, όπως συνήθιζα να κάνω όταν ήμουν παιδί. Απλωμένα εσώρουχα και μαγιό, γιαγιάδες να με χαιρετούν, παιδάκια να παίζουν, ήλιος να καίει και λευκό που τυφλώνει.

Κουρασμένος πλέον και γεμάτος από εικόνες, πήρα τη συντομότερη (μάλλον!) διαδρομή για την παραλία. Έβγαλα την μπλούζα και τα παπούτσια μου και βούτηξα στα δροσερά νερά. Κολύμπησα παράλληλα με την στεριά 15-20 λεπτά και σταμάτησα όταν ένιωσα το στομάχι μου να γουργουρίζει και την καρδιά μου να σφυροκοπάει. Βγήκα έξω και σκέφτηκα να γυρίσω πίσω να πάρω τα πράγματα μου αλλά κάτι με σταμάτησε και με έκανε να γυρίσω από την άλλη.

Προχώρησα παρασυρμένος από τη μυρωδιά. Κάθισα στο τραπέζι που ήταν πάνω στην άμμο. Ζήτησα αθερίνα, πατάτες τηγανιτές, μια χωριάτικη και την πιο κρύα μπύρα που έχει το μαγαζί. Μετά από το πρωινό τρέξιμο και το κολύμπι, τι καλύτερο από τη συντροφιά μιας καλής ταβερνούλας! Μόνος κατά τα άλλα. Μετά από πολύ καιρό, ξανά μόνος. Είχα βάλει στόχο να κάνω τόσα πράγματα, όλα όσα νόμιζα πως η Λίνα μου είχε απαγορέψει, μα τελικά δεν έκανα τίποτα, γιατί συνειδητοποίησα -αργά όπως πάντα!- πως δεν έφταιγε εκείνη, αλλά εγώ. Και πώς να χωρίσεις με το «εγώ» σου άραγε;

Ήρθε μισή φραντζόλα ψωμί στα κάρβουνα με λαδάκι και ρίγανη και μια κανάτα δροσερό νερό με παγάκια. Δεν τα παρήγγειλα ποτέ και όμως τα περίμενα με λαχτάρα. Τι ωραίο πράγμα τελικά τα δεδομένα! Δροσίστηκα με ένα ποτήρι νερό -για να μην κατεβάσω μονορούφι την μπύρα που θα ερχόταν- και κοίταξα τη θάλασσα άλλη μια φορά πριν πάρω το βιβλίο μου στα χέρια.

“Χάρη”, ακούω μια φωνή, “Χάρη, εσύ;” Απίστευτο! Η Ελευθερία! Κινούμενες εικόνες ξεπήδησαν από το πουθενά και μέσα σε 20’’ –τόσα χρειάστηκε για να φτάσει στο τραπέζι μου- είχα ήδη δει καρέ-καρέ το trailer της ταινίας που θα ακολουθούσε. Μελαχρινή όπως τη θυμόμουν, όμορφη με την εξ ορισμού έννοια της λέξης και όχι με την επικρατούσα.

“Τι κάνεις εσύ εδώ;” μου λέει με αυτό το ανέμελο ύφος λες και τα λέγαμε και χθες. “Διακοπές μετά από πολύ καιρό”, απάντησα στο ίδιο ύφος. “Ο Δημήτρης, δεν είναι μαζί σου;” είπα κοιτώντας δήθεν αδιάφορα δεξιά-αριστερά. “Που τον θυμήθηκες αυτόν; Πάει αυτός. Μαθαίνω πως είναι κάπου σε κάποιο εμιράτο και επιβλέπει ένα έργο. Εσύ; Η… Λίνα, αν θυμάμαι καλά το όνομα;” μου απαντάει. “Να σε κεράσω μια μπύρα; Μην στέκεσαι όρθια…”της λέω.

Εκείνη την ώρα έφτασε και η παραγγελία μου. Έπιασα ένα ποτήρι από το δίπλα τραπέζι και χωρίς να περιμένω απάντηση της το γέμισα. Έβαλα και σε μένα και τσουγκρίσαμε. “Στα νέα δεδομένα!”, της είπα, “Σε αυτά θα πιούμε”.

“Στα νέα δεδομένα λοιπόν!”, μου απαντάει και μου χαμογέλασε.

Advertisements

3 thoughts on “Νέα Δεδομένα

  1. Ωραία η ιστορία, ξεκάθαρο το υπερνοούμενο….για να γίνω πεζός όμως: με τι χρήματα κέρασες τον εαυτό σου αθερίνα και μπύρα την Ελευθερία?….τα πράματα σου ήταν ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ…μαζί πρέπει να ήταν και το βιβλίο που λες πως δεν πρόλαβες να ανοίξεις….μήπως τελικά το πραγματικό νόημα της όμορφης ιστορίας είναι πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ?….λέω μήπως….

    Like

    • Το πραγματικό νόημα της ιστορίας είναι πως… δεν υπάρχει πραγματικό νόημα. Διαβάζοντας ο καθένας “κρατάει” ό,τι του αρέσει, ό,τι τον τράβηξε, με ό,τι ταυτίστηκε. Κενά υπάρχουν, δεν υπάρχει αρχή, δεν υπάρχει τέλος, δεν ειπώθηκαν περισσότερες λεπτομέρειες… Είναι απλώς μια μικρή ιστορία φίλε μου Γιάννη, ένα στιγμιότυπο. Προσωπικά, χάρηκα απλώς τη στιγμή πίνοντας τη μπυρίτσα μου…

      Like

      • Εκεί ακριβώς θέλω να καταλήξω….πως ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΕΙΧΕΣ ΧΑΡΕΙ αυτή τη μπυρίτσα ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ….αλλά τελικά, ήταν απλά μια φανταστική στιγμή….
        Υπάρχει βέβαια και η άποψη πως και μόνο που τη σκέφτηκες ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΠΥΡΙΤΣΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ, αυτή την ιστορία…και τελικά την αποτύπωσες γράφοντας την κάπου αλλού εκτός της μνήμης σου….είναι σαν να την έζησες….

        Like

Leave your Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s