Το μαύρο Αλγέρι – Μωρίς Αττιά

Ο Αττιά γράφει ένα πολιτικό, ιστορικό, νουάρ μυθιστόρημα με πλαίσιο τα γεγονότα της –σχετικά- πρόσφατης ιστορίας της Αλγερίας. Διαδραματίζεται το 1962 στο Αλγέρι και με αφορμή το έγκλημα (τα πτώματα ενός ζευγαριού) μαθαίνουμε για το τόσο ταλαιπωρημένο Αλγέρι.

Κυρίως ενδιαφέρον ως ιστορικό μυθιστόρημα παρά ως αστυνομικό. Άλλωστε πιστεύω αυτό θέλησε να κάνει και ο ίδιος ο συγγραφέας, να μας μιλήσει δηλαδή για τον τόπο του. Το συστήνω σε αυτούς που τους ενδιαφέρει να μάθουν για την Αλγερία, τους αγώνες ανεξαρτησίας και την επικρατούσα κατάσταση, παρά για τους φίλους του αστυνομικού μυθιστορήματος.

(…) Όταν άνοιξα το παράθυρο για να φύγει η μυρωδιά του καπνού, ένα περιστέρι διέσχισε τον ουρανό από τα αριστερά προς τα δεξιά. Μου ήρθε τότε μια αναλαμπή από τα λατινικά του σχολείου: η λέξη “αριστερά” στα λατινικά, sinister -tra -trum, σημαίνει και “καταστροφικός” που, σε συνδυασμό με τη λέξη “οιωνός”, μεταφράζεται σε “δυσοίωνος”.

Το πέταγμα ενός πουλιού, που έρχεται από τα αριστερά, θεωρούνταν από τους Ρωμαίους ιερείς κακό σημάδι για την επικείμενη μάχη.

Οι θεοί με προειδοποιούσαν, αλλά εγώ ο άπιστος δεν έδινα σημασία. (…)

Εκδόσεις Πόλις. Βαθμολογία: 7/10

Advertisements

Ανεμώλια – Ισίδωρος Ζουργός

Ο Ζουργός επιτέλους έγραψε ένα βιβλίο για άντρες! Είχα βαρεθεί να διαβάζω όλο βιβλία για γυναίκες, για τη γυναικεία ψυχοσύνθεση, για το πώς σκέφτονται οι γυναίκες κτλ. Επιτέλους αντρικές κουβέντες, σκέψεις, προβληματισμοί, από την εφηβική μας ηλικία μέχρι και τώρα που κάναμε οικογένειες και παιδιά… Μια παρέα φίλων αποφασίζουν να τα αφήσουν όλα πίσω τους και να φύγουν με ένα ιστιοπλοϊκό χωρίς σχέδιο… «Ανεμώλια» στη γλώσσα του Ομήρου είναι τα λόγια του ανέμου, τα μάταια, τα ανώφελα όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο…Αξίζει να το διαβάσουν και γυναίκες βεβαίως, για να μας μάθουν :-).

Εκδόσεις Πατάκη. Βαθμολογία: 8/10

Τα Τέσσερα Χρώματα του Καλοκαιριού – Τεύκρος Μιχαηλίδης

Ο Μιχαηλίδης σε κάτι που δε μας έχει συνηθίσει, ένα ερωτικό μυθιστόρημα με ολίγον από μαθηματικά όπως πάντα, εύπεπτο (αγαπημένη λέξη του φίλου μου Χάρη), ότι πρέπει για αυτούς που σχεδιάζουν διακοπές δηλαδή τώρα το Σεπτέμβρη. Διαδραματίζεται βασικά στη Σέριφο και μέσα από μια ερωτική ιστορία με αντικείμενο του πόθου την αινιγματική Ερνεστίν, μαθαίνουμε και για την προσπάθεια επίλυσης του γνωστού μαθηματικού γρίφου «πόσα χρώματα χρειαζόμαστε για να χρωματίσουμε έναν χάρτη;» Γενικά μου άρεσε.

(…) Ο πανδαμάτωρ χρόνος… Μια ωραία έκφραση που επινόησαν οι αρχαίου για να δίνουν ελπίδα στους απελπισμένους. Λόγια! Ο χρόνος δεν είναι παρά το βασανιστικό πλαίσιο που επιτρέπει στον αληθινό πόνο να επαναλαμβάνεται κάθε μέρα και πιο αβάστακτος, κάθε μέρα και πιο αδυσώπητος. Ούτε μια μέρα δεν πέρασε που να μην ξυπνήσω με την απουσία της Ερνεστίν να μου δαγκώνει την ψυχή, ούτε μια νύχτα δεν έπεσα να κοιμηθώ χωρίς τα οράματα εκείνου του καλοκαιριού να έρθουν ξανά να με στοιχειώσουν. Επέζησα. Αν αυτό εννοούν όσοι μιλούν για τον πανδαμάτορα, εντάξει! Επέζησα. Δεν σταμάτησα να ανταποκρίνομαι στις στοιχειώδεις ανάγκες του σώματός μου, που συνέχισα να το περιφέρω χωρίς σκοπό στους διάφορους τόπους που η δουλειά μου, το μόνο μου αποκούμπι, απαιτούσε. (…)

Εκδόσεις Πόλις. Βαθμολογία: 7/10

Logicomix – Α. Δοξιάδης, Χρίστος Χ. Παπαδημητρίου

ΤΟ Logicomix είναι ένα κόμικ, ίσως το πρώτο του είδους του, που με κεντρικό ήρωα τον Μπέρτραντ Ράσελ (έναν από τους μεγαλύτερους μελετητές της Λογικής) προσπαθεί όμορφα και απλά, ακόμη και για τα νέα παιδιά, να μας εισάγει στον κόσμο της λογικής. Παραμένει πάντοτε μια ιστορία, ένα παραμύθι, που μας ταξιδεύει στην Αμερική, την Αγγλία, την Αυστρία και στα μεγαλύτερα μυαλά μαθηματικών, φιλοσοφίας και λογικής του 19ου αιώνα (Γκέντελ, Χίλμπερτ, Τούρινγκ, Βίτγκενστάιν, Κάντορ, Πουανκαρέ, Μπουλ, Πεάνο, Φρέγκε, Φον Νόιμαν κ.α.). Αγάπη, τρέλα και λογική, ίσως η τομή των περισσοτέρων. Βασικό κλειδί στη μυθοπλασία, η αυτοαναφορά, μια ιδιότητα που χαρακτηρίζει και το ίδιο το βιβλίο, μιας και στις σελίδες του βλέπουμε να περιγράφεται η ίδια η δημιουργία του.

Πολύ καλή έκδοση, θυμίζει ξένες δουλειές. Εξαιρετικές φιγούρες από τον Αλέκο Παπαδάτο και την Annie Di Donna. Η αρχική ιδέα και η συγγραφή ανήκουν στον Απόστολο Δοξιάδη, μαθηματικό και συγγραφέα και στον Χρίστο Χ. Παπαδημητρίου, καθηγητή Θεωρητικής Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλευ.Ένα βιβλίο για όλους μα κυρίως για τους λάτρεις των κόμιξ.
Όπως είπε και ο φίλος μου ο Γιώργος Αδαμόπουλος “ένα βιβλίο που θα έπρεπε να δίνεται στα σχολεία…”
Εκδόσεις Ίκαρος. Βαθμολογία: 8/10

Το Αδιέξοδο – Τζορτζ Πελεκάνος

ΕΝΑΣ αρκετά γνωστός ελληνοαμερικανός συγγραφέας, γράφει μια ιστορία με κεντρικό ήρωα έναν ελληνοαμερικανό (καθόλου τυχαίο) που μπλέκεται το 1972 άθελα του (?) σε μια διαμάχη συμμοριών η οποία καταλήγει σε τραγωδία με αποτέλεσμα να στιγματιστεί ψυχικά και σωματικά για πάντα.

(…) Ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερος της, αλλά γοητευτικός, με ξυρισμένο κεφάλι και πρασινωπά μάτια που της θύμιζαν εκείνον το σταρ του κινηματογράφου που έπαιζε τον νταβατζή με τη χρυσή καρδιά. Στα μάτια της, η ουλή που είχε στο πρόσωπο δεν τον έκανε πιο άσχημο, αλλά αντίθετα του έδινε χαρακτήρα. Της είχε πει από την αρχή ότι είχε κάνει κάποιες κακές επιλογές στη ζωή του και τώρα ήταν υπό επιτήρηση. Εκείνη του είχε απαντήσει ότι πίστευε στην εξιλέωση και στη δεύτερη ευκαιρία. Για άλλη μια φορά δεν έβλεπε μπροστά της. (…)

Περίμενα να διαβάσω ένα αστυνομικό, αλλά σε καμία περίπτωση δε θα το χαρακτήριζα έτσι. Μου θύμισε λίγο το sleepers, αλλά με ηπιότερες σκηνές, αρκετά ψυχολογικό και σεκάνς σε αργούς ρυθμούς. Ένα κοινωνικό θρίλερ ίσως. Καλογραμμένο, δε θες να το αφήσεις, μιλάει για οικογενειακούς δεσμούς, ανατροφή, κοινωνική θέση σε γειτονιές της Ουάσιγκτον και βασικό ζητούμενο όλων η λύτρωση, όπως και αν την εννοεί ο κάθε ήρωας της ιστορίας. Μόνη ένσταση οι συχνές αναφορές σε στρατιώτες που πολέμησαν σε Ιράκ, Βιετνάμ και Β’ Παγκόσμιο χωρίς όμως ένα «γιατί;», θεωρώντας δηλαδή ως αυτονόητο πως υπερασπιστήκαν την πατρίδα (!). Λίγο αμερικανιά δηλαδή…

Εκδόεις Πατάκη. Βαθμολογία: 7/10

Νέμεσις, Το Αστέρι του Διαβόλου, Ο Λυτρωτής – Τζο Νέσμπο

ΩΡΑΙΑ βιβλία για το καλοκαίρι και όχι μόνο. Μια ακόμη τριλογία, αν και άτυπη αυτή τη φορά. Φαίνεται πως οι τριλογίες αρέσουν στο ελληνικό κοινό. Μετά το εντελώς αμερικάνικο στυλ το Νταν Μπράουν που αγαπήσαμε (?), γνωρίσαμε και λατρέψαμε τον ευρωπαίο Στιγκ Λάρσον και το “κορίτσι του” όπου κάθε συνέχεια ήταν και καλύτερη. Τώρα, ακόμη ένας ευρωπαίος, ο Τζο Νέσμπο, σκανδιναβός και αυτός με αντί-ήρωα τον Χάρι Χόλε έρχεται να μας θυμίσει πως υπάρχει ευρωπαική σχολή αστυνομικού μυθιστορήματος και μάλιστα καλύτερη από την αμερικάνικη. Ξεκινήστε με το Νέμεσις, συνεχίστε με το Αστέρι του Διαβόλου και ολοκληρώστε με το Λυτρωτή μέχρι 1-2 μήνες ακόμη, να έρθει και το επόμενο βιβλίο στα ελληνικά. Enjoy!
(Από το “Νέμεσις”)
(…) Έκλεισε το τηλέφωνο και αναζήτησε πάλι το πρόσωπο του στον καθρέφτη. Περίεργο, αλλά δεν είδε πουθενά το μικρό, θριαμβευτικό χαμόγελο της Σιγουριάς. Της Στενομυαλιάς. Της Σκευωρίας. Του Σαδισμού. Τα τέσσερα “Σ” της εκδίκησης. Όμως, του φάνηκε σαν να έλειπε και κάτι άλλο. Κάτι ήταν λάθος στο κάδρο. Παρατήρησε προσεκτικά το είδωλο του στον καθρέφτη. Δεν εντόπισε τίποτα. Ίσως έφταιγε το φως. (…)
Εκδόσεις Μεταίχμιο. Βαθμολογία: 8/10

Νέα Δεδομένα

taverna2ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, μετά από πολλά χρόνια διακοπές! Χωρίς όρους, χωρίς πρέπει, χωρίς τηλέφωνα. Μπορούσες αν ήθελες ακόμη να βρεις ξεχασμένους προορισμούς, νησάκια στη μέση του πουθενά με μηδενική ανταπόκριση από τα γύρω νησιά. Έφτασα εδώ μόλις σήμερα το πρωί. Δε δυσκολεύτηκα να βρω κάπου να μείνω, δεν είχα άλλωστε απαιτήσεις πέραν των καθαρών σεντονιών και του ντους. Το τηλέφωνο δεν είχε σήμα (το ήξερα αυτό από πριν) και έτσι το έκλεισα και το φύλαξα στη βαλίτσα. Έβαλα το μαγιό μου και βγήκα για μια πρωινή εξερεύνηση τρέχοντας, όπως συνήθιζα να κάνω όταν ήμουν παιδί. Απλωμένα εσώρουχα και μαγιό, γιαγιάδες να με χαιρετούν, παιδάκια να παίζουν, ήλιος να καίει και λευκό που τυφλώνει.

Κουρασμένος πλέον και γεμάτος από εικόνες, πήρα τη συντομότερη (μάλλον!) διαδρομή για την παραλία. Έβγαλα την μπλούζα και τα παπούτσια μου και βούτηξα στα δροσερά νερά. Κολύμπησα παράλληλα με την στεριά 15-20 λεπτά και σταμάτησα όταν ένιωσα το στομάχι μου να γουργουρίζει και την καρδιά μου να σφυροκοπάει. Βγήκα έξω και σκέφτηκα να γυρίσω πίσω να πάρω τα πράγματα μου αλλά κάτι με σταμάτησε και με έκανε να γυρίσω από την άλλη.

Προχώρησα παρασυρμένος από τη μυρωδιά. Κάθισα στο τραπέζι που ήταν πάνω στην άμμο. Ζήτησα αθερίνα, πατάτες τηγανιτές, μια χωριάτικη και την πιο κρύα μπύρα που έχει το μαγαζί. Μετά από το πρωινό τρέξιμο και το κολύμπι, τι καλύτερο από τη συντροφιά μιας καλής ταβερνούλας! Μόνος κατά τα άλλα. Μετά από πολύ καιρό, ξανά μόνος. Είχα βάλει στόχο να κάνω τόσα πράγματα, όλα όσα νόμιζα πως η Λίνα μου είχε απαγορέψει, μα τελικά δεν έκανα τίποτα, γιατί συνειδητοποίησα -αργά όπως πάντα!- πως δεν έφταιγε εκείνη, αλλά εγώ. Και πώς να χωρίσεις με το «εγώ» σου άραγε;

Ήρθε μισή φραντζόλα ψωμί στα κάρβουνα με λαδάκι και ρίγανη και μια κανάτα δροσερό νερό με παγάκια. Δεν τα παρήγγειλα ποτέ και όμως τα περίμενα με λαχτάρα. Τι ωραίο πράγμα τελικά τα δεδομένα! Δροσίστηκα με ένα ποτήρι νερό -για να μην κατεβάσω μονορούφι την μπύρα που θα ερχόταν- και κοίταξα τη θάλασσα άλλη μια φορά πριν πάρω το βιβλίο μου στα χέρια.

“Χάρη”, ακούω μια φωνή, “Χάρη, εσύ;” Απίστευτο! Η Ελευθερία! Κινούμενες εικόνες ξεπήδησαν από το πουθενά και μέσα σε 20’’ –τόσα χρειάστηκε για να φτάσει στο τραπέζι μου- είχα ήδη δει καρέ-καρέ το trailer της ταινίας που θα ακολουθούσε. Μελαχρινή όπως τη θυμόμουν, όμορφη με την εξ ορισμού έννοια της λέξης και όχι με την επικρατούσα.

“Τι κάνεις εσύ εδώ;” μου λέει με αυτό το ανέμελο ύφος λες και τα λέγαμε και χθες. “Διακοπές μετά από πολύ καιρό”, απάντησα στο ίδιο ύφος. “Ο Δημήτρης, δεν είναι μαζί σου;” είπα κοιτώντας δήθεν αδιάφορα δεξιά-αριστερά. “Που τον θυμήθηκες αυτόν; Πάει αυτός. Μαθαίνω πως είναι κάπου σε κάποιο εμιράτο και επιβλέπει ένα έργο. Εσύ; Η… Λίνα, αν θυμάμαι καλά το όνομα;” μου απαντάει. “Να σε κεράσω μια μπύρα; Μην στέκεσαι όρθια…”της λέω.

Εκείνη την ώρα έφτασε και η παραγγελία μου. Έπιασα ένα ποτήρι από το δίπλα τραπέζι και χωρίς να περιμένω απάντηση της το γέμισα. Έβαλα και σε μένα και τσουγκρίσαμε. “Στα νέα δεδομένα!”, της είπα, “Σε αυτά θα πιούμε”.

“Στα νέα δεδομένα λοιπόν!”, μου απαντάει και μου χαμογέλασε.

No Exit

NOΖΕΣΤΗ. Όχι αυτή η αφόρητη των 40 βαθμών, αλλά αυτή των 30, που σε ξεγελάει και νομίζεις πως ίσως αντέχεις και χωρίς κλιματισμό. Έβαλα το σακάκι μου και μπήκα μέσα. Ήταν όλοι εκεί. Όλα τα μάτια στραμμένα, περίμεναν εμένα. Χαιρέτησα. Υπήρχε μια θέση κενή, προχώρησα, κάποιος έβηξε, κανείς δε γύρισε να τον κοιτάξει, όλοι σαν να κρέμονταν από μένα… Κάθισα. Κοίταξα το ρολόι, είχα ακόμη λίγη ώρα στη διάθεση μου. Έπρεπε να περιμένω.

Έβγαλα από την τσάντα το σημειωματάριο και το στυλό μου. Δεν είχα σημειώσει τίποτα περισσότερο από την ώρα που το είχα μάθει. Το άνοιξα παρόλαυτά και έκανα πως κάτι κοιτούσα. Άρχισα να ιδρώνω. Έβγαλα το σακάκι. Κοίταξα γύρω μου, τα μάτια ακόμη πάνω μου. Αισθάνθηκα για λίγο σαν ηθοποιός θεάτρου. Κάθε μου κίνηση και ένα νόημα, κάθε μου λέξη και μια φυγή. Συνειρμικά σε θυμήθηκα. Στην Επίδαυρο σε είδα τελευταία φορά. Με κοίταξες (Με νόημα; Ποτέ δεν έμαθα…), χαμογέλασες και κάτι του ψιθύρισες. Αμέσως σηκώθηκε, σε τράβηξε κοντά του και εσύ τον αγκάλιασες. Είδα στον καρπό σου το ρολόι που σου είχα αγοράσει…

Ρολόι! Είναι ώρα! Νοήματα από το βοηθό, ανοίγω το σημειωματάριο μου, 5,4,3,2, (σιωπή):

«Κυρίες και Κύριοι, τα αποτελέσματα των exit poll δεν επεφύλασσαν εκπλήξεις…»

Μαρία

feather-tattoo-on-bellyΜΕ πλησίασε… Ψηλός, γεροδεμένος, βλέμμα σταθερό, κατευθείαν στον στόχο:
– Πού πονάς;
– Παντού
Σιωπή… Μια ανάσα, δυο ανάσες… πάμε ξανά:
– Κάπου σε ξέρω… Έχεις ξανάρθει εδώ;
– Δε θυμάμαι… μπορεί, ίσως πιο παλιά…
Πώς να του πω; Από πού ν’ αρχίσω; Θεέ μου… Γιατί αυτός; Γιατί τώρα;
– Βγάλε την μπλούζα σου
– Δυο ερωτήσεις και μια πρόστυχη προσταγή, δεν είναι τρόπος αυτός να ξεκινήσει μια σχέση…
– Τί είπες;
– Τρίτη ερώτηση…
Γελάμε… όπως παλιά… θυμήθηκε άραγε; Βγάζω την μπλούζα μου και περιμένω, σίγουρη πλέον… Κοιτάει, βλέμμα σταθερό, κατευθείαν στον στόχο, παγώνει… Μια ανάσα, δυο ανάσες, τρεις…
– Δεν χρειάζεται να το κοιτάς περισσότερο, αυτό είναι, το δικό μας…
– …Πάμε να φύγουμε…
– Να πάμε πού;
– Κάπου, οπουδήποτε, όχι εδώ!

Στο αυτοκίνητο με ρώτησε αυτό που φοβόμουν, το «Γιατί», γιατί εκείνο, γιατί το άλλο, γιατί έφυγα, γιατί τον άφησα, γιατί έτσι, γιατί γύρισα… Δε μου έμειναν ανάσες:
– Γύρισα αγάπη μου!

1974

Hambis-3

Κάθε χρόνο τέτοιο καιρό ξυπνούν οι μνήμες και η «μάμμα» μου θυμάται…

15 Ιουλίου μεσημέρι. Ο Άντρος αργεί να γυρίσει που το ΡΙΚ, σούσουρο στη γειτονιά «έγινε πραξικόπημα». Πιάνω το τηλέφωνο, νεκρό. Φκαίνω έξω, χτυπώ δίπλα, τα ίδια. Οι άντρες ακόμα να γυρίσουν. Με δκυο μωρά στην αγκαλιά βουρώ ποδά-ποτσί, ένη ξέρω τι να κάμω! Οι εφιαλτικότερες ώρες της ζωής μου. Άνοιξε η γη να με καταπιεί. Να μεν ξέρω που εν ο άντρας μου, αν ζει ή αν επέθανε, να μεν ηξέρω τι κάμνει η μάμμα μου τζιαι η άρρωστη γιαγιά μου! Ακούμεν πως έσιη curfew. Ήταν μαζί μου τζιαι η Σαβού. Έρκεται ο άντρας της με τη μοτόρα να την πάρει να φύουν τζιαι λαλεί του «φύε εσύ τζιαι πήαινε με τα παιδιά. Τα δικά μας εν μεγάλα, εν με χρειάζουνται. Εν να μείνω δαμέ με την Ελένη τζιαι τα μωρά». Που τότε η Σαβού έγινεν αδελφή μου. Κάθουμαι καθιστή στο κρεβάτι ώσπου να ξημερώσει. Η ώρα 5 βουρώ τζιαι πάω σε μια συνάδελφο του Άντρου. Εν ε φοούμουν το curfew. Μόνο να μάθω για τον Άντρον ήθελα. Σκέφτουμαι «εν γεναίκα, εν θα την εκράτησαν». Ευτυχώς ήβρα την τζιαι είπε μου πως τον είδεν τζιαι εν καλά. Το μεσημέριν ήρτεν στρατιωτικό φορτηγό. Ακούω φωνές τζιαι κόσμο να φωνάζει το όνομα μου. Ευτυχώς ο Άντρος εγύρισε σπίτι…

20 Ιουλίου ξημερώματα. 3 μηνών ο Δωρής τζιαι εξύπνησεν για γάλα. Εσηκώθηκα, άκουσε με τζιαι η πεθερά μου τζιαι εσηκώθηκεν να βοηθήσει. Πάντα τζίνην την ώραν ακούαμεν τον Μουεζίνη να λαλεί την προσευχή. Όμως τζίνην την ημέραν ακούσαμεν εμβατήρια… Λαλεί μου η μάμμα, «βάλ’το ράδιον, βάλ’τες βάσεις».. ακούμεν πως έγινεν εισβολή. Ήρταν οι Τούρτζιοι! Πόλεμος!!! Εν υπάρχει πιο ολοκληρωτικό συναίσθημα. Ξεχνάς ποιος είσαι, εν υπάρχει τίποτε άλλον πέραν του πολέμου. Να σωθείς. Έβουρήσαμεν τζιαι ε ξυπνήσαμεν τους άντρες. Άρχισεν ο πόλεμος…

Κάθε χρόνο τέτοιο καιρό ξυπνούν οι μνήμες και ο «παπάς» μου θυμάται…

15 Ιουλίου πρωί. Καθούμαστεν με τον Εύην στο κυλικείο του ΡΙΚ. Ακούμεν κάτι βζινν, βζινν, λαλεί μου «Ρε Άντρο, πολλές μέλισσες εμπήκαν μέσα», λαλώ του «έσιεις δίκαιο ρε»… σπάζουν τα τζιάμια πίσω μας. «Ρε εν σφαίρες!!!». Τζιαι μετά εμπήκαν μέσα…

Αρχές Αυγούστου, αν τζιαι στα ΛΟΚ, ήμουν επιστράτευση στο ΡΙΚ. Λαλεί μου ο Χαρίλαος «κάτι αριστεροί σαν εσένα εν θα περάσουν καλά. Πάρτην άδειαν σου καλλίτερα τζιαι πήαινε διακοπές, φύε». Ενομίσαμεν πως ηρέμησαν τα πράματα. Είχαμεν κλείσει να πάμε στο Βαρόσι. Ξαφνικά θωρούμε στη θάλασσα κάτι γκρι βάρκες. Λαλούμεν πως εν ψαρόβαρκες. Μετά άρχισαν να πέφτουν οι αλεξιπτωτιστές τζιαι καταλάβαμεν. Έρκεται ο εγγλέζος που κάτω τζιαι λαλεί μας πως εφωνάξαν τους να μπουν μέσα στις βάσεις τζιαι καλλίτερα να φύουμεν. Έπρεπε να πάμε τζιαμαί που ήταν οι υπόλοιπη οικογένεια, στη Λευκωσία. Εθέλαμεν να έχουμεν κοινήν μοίραν. 15αύγουστον εγίνηκεν η 2η εισβολή…

16-07-2008

Σημείωση: Η εικόνα είναι από έργο τέχνης του χαράκτη Χαμπή